14.9.16

Ένας γάμος και μια βάφτιση


Στα τέλη της άνοιξης- αρχή του καλοκαιριού, τότε που δεν είχαν πιάσει ακόμα οι πολλές οι ζέστες, είχα αγοράσει από τον Ιχτιάρογλου ένα υπέροχο πικέ εμπριμέ ύφασμα, από το οποίο είχα ξεκινήσει να φτιάχνω μία φούστα και ένα κορσάζ, ξεχωριστά. Όμως, επειδή με έπιασε αυτό που συχνά με πιάνει με αυτά που ράβω, το παράτησα μισοτελειωμένο για κανα δυο βδομάδες, και μέχρι να πεις κύμινο είχαν έρθει οι μίνι καύσωνες, και αυτό το πικεδάκι δε φοριότανε πλέον (ως πικεδάκι που ήτανε).
Η φούστα είναι μία απλή κλος φούστα (την έχω ακούσει και φούστα-ομπρέλα), που στο εξωτερικό την λένε full circle skirt, κυκλόφουστα δηλαδή, επειδή, μάντεψε, ναι, όταν την απλώσεις τελειωμένη στο πάτωμα είναι ένας κύκλος, για την ακρίβεια είναι ένας κύκλος με μια τρύπα στη μέση, άρα ένα ντόνατ. Έχω ξαναφτιάξει μία τέτοια παλιότερα, την κόκκινη κυκλόφουστα, από ένα πολύ ωραίο ύφασμα, μίξη μαλλιού-μεταξιού, και πολύ την έχω ευχαριστηθεί όλα αυτά τα χρόνια από τότε. Το δε κορσάζ είναι το πάνω μέρος του φορέματος που έφτιαξα και φόρεσα ως Αγγλίδα τουρίστρια στην Καβάλα, με τις μικρές μετατροπές που έκανα τότε.
Είχα κρεμάσει, που λες, τη φούστα από την κρεμάστρα αστρίφωτη για να "δώσει" ό,τι είχε να δώσει το ύφασμα σε ξεχείλωμα, καθώς ήταν κομμένο στη διαγώνιο. Και όντως, έτσι όπως ήταν βαρύ το ύφασμα και αραιοπλεγμένο, κρέμασε αρκετά σε δύο σημεία, έτσι που αν το είχα στριφώσει αμέσως, η φούστα θα ήταν ασσύμμετρη! Και έμεινε κρεμασμένη η φούστα στην πόρτα της ντουλάπας για δυο βδομάδες περίπου, μετά βαρέθηκα να τη βλέπω κάθε μέρα και την κρέμασα μέσα στη ντουλάπα. Ε, και μετά την ξέχασα. Το κορσάζ το είχα ράψει και το είχα φοδράρει κιόλας, έμενε μόνο να ράψω στο χέρι το κάτω μέρος της φόδρας στο ύφασμα, και να βάλω κουμπιά, και σ' αυτήν την κατάσταση, ημιτελές, το άφησα να περιφέρεται παρατημένο από καναπέ σε καναπέ για τρεις μήνες και βάλε.
Μέχρι που, ναι, κυρίες και κύριοι, ναι, ήγγικεν η ώρα τους και αυτωνών, και αυτό το οφείλω σε όλους εσάς εκεί έξω που κάνετε γάμους και βαφτίσεις (και γαμοβαφτίσεις δύο σε ένα) μετά το καλοκαίρι προς Σεπτέμβριο μεριά, να βάλουμε κι εμείς το κατιτίς μας, βρε παιδί, να ραφτούμε και να καταπλήξουμε τα πλήθη (τύπου "ένα εκατομμύριο, εκατόν μία χιλιάδες και ένα, μια ζωή την έχουμε"). Μιλ μερσί γι' αυτό.
Όταν, λοιπόν, πήραμε την πρόσκληση για αυτή τη γαμοβάφτιση που έπρεπε να πάμε, είπα, να η ευκαιρία να μη μείνει κρεμασμένο και παραπονεμένο το σύνολο μέχρι του χρόνου. Και πήγα η καλή σου, κουνάμενη σινάμενη, και πήρα και κουμπάκια, έξι για το κορσάζ, και ένα ίδιο αλλά μεγαλύτερο για τη φούστα. Είχα, όμως μία μικρή περιπλοκή: το κορσάζ μου ήταν πλέον λίγο φαρδύ, επειδή στο μεταξύ έχασα πεντέξι κιλά, και η γραμμή του κέντρου στην οποία έπρεπε να ραφτούν τα κουμπιά, μεταφέρθηκε προς τα πλάγια. Χμ. Τώρα; Η απάντηση είναι "αυτοσχεδιασμός". Στην αρχή, είχα πει ότι θα έκανα κουμπότρυπες. Και τις έραψα, αλλά ευτυχώς που δεν τις άνοιξα κιόλας, γιατί μετά από πρόταση φίλης στο Facebook, αποφάσισα να κάνω αντί για κουμπότρυπες, θηλιές. Βέβαια, όπως και νά 'χει, η σειρά των κουμπιών θα έβγαινε στο πλάι, αλλά θεώρησα καλύτερες τις θηλιές παρά τις κουμπότρυπες. Νομίζω πως έκανα καλά.
Πήρα κι εγώ το ξηλωτήρι, και άρχισα να ξηλώνω τις ραφές των κουμπότρυπων (καταλαβαίνεις νεύρα, φαντάζομαι). Και μετά έκανα τις έξι θηλιές, με μία τεχνική που πολύ μ' αρέσει, και την έχω ξαναεφαρμόσει ανάμεσα σε άλλα και σε αυτό το μπλουζάκι με τα ρετρό τριανταφυλλάκια. Χρησιμοποίησα μουλινέ κεντήματος γι' αυτό το σκοπό, και για την ακρίβεια χρησιμοποίησα έναν μουλινέ, και βασικά τον πρώτο μουλινέ που βρήκα μπροστά μου (για κάποιο λόγο υπήρχε στο τραπέζι μήνες μόνος του, έτσι, άσχετος), ο οποίος κατά τύχη ταίριαζε πάρα πολύ και τον κράτησα (πώς μ' αρέσουν αυτές οι ευτυχείς συγκυρίες, ου, δε λέγεται).
Να, δες πώς τις έφτιαξα:



Της φούστας δεν της έβαλα φόδρα, και το ζωνάρι της είναι έτσι, που έχει μια αλληλεπικάλυψη για να μπαίνει εκεί η κουμπότρυπα (κανονική αυτή τη φορά) για το κουμπάκι της. Αυτή η λεπτομέρεια του κουμπιού, μαζί με τον τρόπο που έβαλα το φερμουάρ (που είναι μεν φανερό, αλλά το έβαλα με τέτοιο τρόπο που να μη φαίνονται τα δοντάκια) δίνουν στη φούστα, νομίζω, έναν αέρα παλιακό- γιατί έτσι έφτιαχναν κάποτε τις φούστες. Και μ' αρέσει πολύ!


Το καλό με αυτό το σύνολο είναι ακριβώς αυτό, ότι είναι σύνολο, και όχι ένα ενιαίο φόρεμα. Το από πάνω το φόρεσα και με μία στενή ψηλόμεση μπλε πένσιλ φούστα που έραψα (μία σαν κι αυτή τη φούστα την εμπριμέ), και ήταν τέλειο! Η φούστα θα είναι επίσης ωραία με ένα απλό άσπρο μπλουζάκι.
Να 'μαι, για δες με στα κτήματα και στις εξοχές (της γαμοβάφτισης), να μοστράρω το συνολάκι μου και να καταπλήττω τα πλήθη (μουχαχα). Κλεό, το ζακετάκι μου!












♥ Pelagie

12 σχόλια:

  1. ΕΙΣΑΙ ΑΠΙΘΑΝΗ ΜΠΡΑΒΟ ΧΡΥΣΟΧΕΡΑ ΝΑ ΣΕ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΟΛΟΙ.ΚΑΛΕ ΠΙΟΝ ΕΜΙΑΣΕΣ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μοντελάκι μου έγινες!!! Πολύ ωραίο το σύνολο, απο μακριά όντως φαίνεται σαν φόρεμα.Φιλιάαα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, ναι, φωτομόντελο, που έλεγε και μια φιλενάδα μου!

      Διαγραφή
  3. Κοριτσάκι μου τί ωραίο άουτφιτ είναι αυτό!!! Το βιντεάκι είναι πολύ ωραίο φωτεινό και χρήσιμο. Σε ευχαριστούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι, ΕΓΩ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! :D

      Διαγραφή
  4. Στο κορίτσι που έφερε έναν άλλο αέρα στην μπλογκόσφαιρα,που έδωσε τα φώτα της στον απλό λαό(εμάς τις απαίδευτες ράφτρες),ευχόμαστε χρόνια του πολλά,καλά,προπάντων ευτυχισμένα και εννοείται δημιουργικά.Α,και να μην χάσεις το χιούμορ σου ποτές :)
    φιλούθκια από μια μεγάλη φαν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλα ρε συ, Όλγα, με συγκινείς! Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ, εύχομαι κι εσύ να έχεις ό,τι επιθυμείς! Φιλιά κι από μένα!

      Διαγραφή
  5. εξαιρετικό το αποτέλεσμα, γειά στα χεράκια σου,σε ευχαριστώ πολύ για όλα τα ωραία που μοιράζεσαι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ευχαριστώ πολύ, είσαι πολύ ευγενική! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!