13.1.13

Πολυτέλειες


Θα πάρω τα πράγματα από την αρχή: Πριν από κανένα τρίμηνο έλαβα ένα email από μία γλυκητάτη δεσποινίδα, τη Marie, η οποία με ρωτούσε αν ήθελα να μου στείλει μία γαρνιτούρα δαντέλας (έτσι λέγεται το lace trim;), την οποία θα μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω όπως μου κατέβαινε. Α, ξέχασα να αναφέρω ότι η δαντέλα αυτή ήταν vintage (ουάου). Ήθελα; Αν ήθελα, λέει!!
Το εγχείρημα περιελάμβανε και άλλες εφτά κοπέλες από όλο τον κόσμο, για τις οποίες το υλικό και οι οδηγίες ήταν ακριβώς οι ίδιες. Πόσο ωραίο αυτό! Όπως καταλαβαίνεις, ενθουσιάστηκα από το διεθνές του θέματος, αλλά και την πρόκληση του πράγματος, χτυπούσα παλαμάκια τα χεράκια και χοροπηδούσα σαν το κατσίκι από δω και από κει.

Η Marie, αν θες να ξέρεις, είναι μία αξιαγάπητη κοπέλα, γλυκούλα και ομορφούλα, η οποία έχει το μπλογκ A Stitching Odyssey, στο οποίο καταγράφει τις περιπέτειες και τα αποτελέσματά της στη ραπτική, και τώρα τελευταία και στην πλεκτική. Να πας οπωσδήποτε από εκεί, και να δεις μαζί με το πρότζεκτ και τα υπόλοιπα πονήματά της, που είναι όλα χαριτωμένα και πολύ κοριτσίστικα.
Πολύ νερό κύλησε από τότε στο αυλάκι (περίπου), και για πολλές εβδομάδες δεν είχα σκεφτεί τίποτα που να αξίζει να το φτιάξω, να αναδεικνύει την δαντέλα που ήταν ο πρωταγωνιστής, και να είναι και πρωτότυπο. Θέλω να πω, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι να ράψεις την δαντέλα στο στρίφωμα μιας φούστας, ή μιας μπλούζας ή στο ντεκολτέ της. Αλλά αυτά είναι λίγο ως πολύ αναμενόμενα. Ήθελα μία ιδέα που να κάνει "κλικ!" όταν πέσει στο τραπέζι, και αυτή η ιδέα δε μου ερχότανε, να πάρει. Έπρεπε να σκεφτώ έξω από το κουτί, που λένε και οι φίλοι μας οι αγγλόφωνες. Και οι μέρες περνούσαν...
Ώσπου μία μέρα, συζητώντας το με τη φίλη μου την Κική (η οποία είναι γκουρού σε θέματα στυλ και αισθητικής), μου πρότεινε να φτιάξω ένα-τύπου-κασκώλ, το οποίο να έχει ραμμένες επάνω του λωρίδες υφάσματος μαζί με τη δαντέλα.  Αυτό ήταν. Κλικ, μπαμ, αλακαζάμ! Βρήκαν όλα τη θέση τους. Γι' αυτό λένε ότι μία ιδέα αξίζει πολλά. Όλα τα άλλα αποδείχτηκαν εύκολα.
Στρώθηκα, που λες, η καλή σου στη δουλειά, και έκοψα δύο ορθογώνια κομμάτια υφάσματος (το οποίο πήρα από τον Ιχτιάρογλου όταν η Marie μου πρωτοέστειλε την δαντέλα, και το οποίο δεν ήξερα τότε τί θα το κάνω, απλώς μου άρεσε ο συνδυασμός των χρωμάτων), με διαστάσεις περίπου ένα μέτρο επί 30 εκατοστά το καθένα. Στο ένα από τα δύο κομμάτια έραψα εναλλάξ (με ραφή ζιγκ ζαγκ) στενές και λίγο μακρύτερες λωρίδες από το ύφασμα, τις οποίες δεν έκοψα με το ψαλίδι, αλλά τις έσκισα με το χέρι, γιατί ήθελα να ξεφτίζουν, και τις λωρίδες της δαντέλας. Α, και επειδή το ύφασμα είναι αλπακάς με λίγο μετάξι, γυαλίζει πολύ όμορφα με το φως, και κόβοντας τις λωρίδες σε διαφορετική κατεύθυνση από αυτή του κασκώλ, το φως αντανακλάται διαφορετικά και κάνει πολύ ωραίο εφέ. 
Για να μην τα πολυλογώ, η σύλληψη ήταν ότι έπρεπε να φτιαχτεί κάτι που να μην είναι τέλειο ή επιτηδευμένο ή συμμετρικό, αλλά κάτι άνετο, ζεστό, και ταυτόχρονα πολυτελές, κομψό και ασυνήθιστο.
Νομίζω πως το πέτυχα. Για δες κι εσύ:













Υ.Γ.: Απ' ό,τι παρατήρησες, οι φωτογραφίες αυτή τη φορά είναι πολλές, και το χρωστάω και αυτό στην αγαπημένη μου Κική, η οποία ξόδεψε χρόνο, κόπο, φαιά ουσία και παραχώρησε και το σπίτι της και τα κοσμήματά της και όλα, για να κάνω εγώ ό,τι γουστάρω. Ευχαριστώ πολύ, Κυριακή!