11.6.12

Crepe


Όχι, δεν θα φάμε, μην ονειρεύεσαι κρέπες. Crepe λέγεται το φόρεμα της Colette. Θα έχεις ίσως παρατηρήσει μέχρι τώρα ότι έχω μία αδυναμία στα πατρόν της εταιρείας αυτής. Το ομολογώ. Αυτό συμβαίνει διότι, καταρχάς είναι θηλυκά (κατά τη γνώμη μου) με ένα ρετρό αέρα, και επίσης είναι και πολύ εύκολο να ακολουθήσεις τις οδηγίες και, τελικά, να τα ράψεις. Αυτό το πατρόν, που λες, το είχα πάρει από πέρυσι, αλλά δεν το είχα ακουμπήσει, δεδομένου ότι χρειάζεται τέσσερα μέτρα ύφασμα, και ως γνωστόν το ύφασμα πολύ το τσιγκουνεύομαι. Ανακάλυψα, παρόλα αυτά, στις προμήθειές μου, ένα ύφασμα με μήκος τέσσερα μέτρα γεμάτα. Το ύφασμα,από τη βιοτεχνία υποκαμίσων που τόσες φορές σου έχω πει, είναι ιταλικό, 100% βαμβακερό, με ανάγλυφες λευκές ρίγες, και με πολύ ωραία σατινέ υφή. Ήταν τέλειο το ταίριασμα.
Το φόρεμα αυτό είναι από αυτά που τυλίγονται γύρω σου, πράγμα που σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να ραφτεί φερμουάρ ή κάτι άλλο που να κουμπώνει. Το λίγο πρωτότυπο είναι ότι δένει στο πίσω μέρος, και όχι στο μπροστά όπως τα περισσότερα τέτοιου είδους φορέματα. Από το πατρόν διάλεξα την εκδοχή 1, με την απλή λαιμόκοψη, αν και εκ των υστέρων νομίζω ότι θα έπρεπε να διαλέξω την πιο περίτεχνη. Τέλος πάντων. Η εκτέλεση ήταν, ως συνήθως, πολύ εύκολη-τίποτα δε με δυσκόλεψε (στο πατρόν έχει ένδειξη για αρχάριους). Έβαλα και κόκκινες τσέπες, συνηθισμένη πλέον ορατή-αόρατη παρέμβαση για μένα. Η μόνη παραφωνία στο όλο θέμα ήταν ότι οι φάσες στα μανίκια και στη λαιμόκοψη (μπροστά και στην πλάτη) μου γυρνούσαν προς τα έξω, επειδή το ύφασμα είναι λίγο μαλακό και ελαφρύ. Έτσι, αναγκάστηκα να κάνω τη βελονιά ψαροκόκκαλου με το χέρι (πολλή ωτ κουτύρ έπεσε, σου λέω), και αυτό με καθυστέρησε ολίγον. Όταν τελείωσα και το φόρεσα, λίγο ξενέρωσα, διότι μου φάνηκε πολύ απλό. Φώναζε το καημένο ότι κάτι ήθελε. Θυμήθηκα κι εγώ ότι είχα κάτι περισσεύματα δαντέλας από τον Ιχτιάρογλου, που την είχα πάρει για ένα μπλε σαντούγκ φόρεμα, που ακόμα δεν σου έχω δείξει, και μου είχαν περισσέψει κάτι πολύ μικρά κομματάκια, συμπτωματικά εντελώς σε σχήμα καρδιάς. Τα κοτσάρησα τύπου απλικέ στη λαιμόκοψη, και νομίζω ότι βελτιώθηκε κατά πολύ.
Το φόρεμα είναι πολύ άνετο, βολικό, νιώθω ωραία όταν το φοράω, και το γεγονός ότι δένει πίσω με κάνει να αισθάνομαι λίγο σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Κι αυτά για μένα είναι αρκετά.





7.6.12

Φόρεμα παρατημένο (;)


Αυτό το φόρεμα το είχα φτιάξει πέρυσι, όταν ακόμα ήμουν στις αρχές της ραπτικής μου καριέρας (sic). Δεν το φόρεσα ποτέ, διότι μου φαινόταν ότι δεν έστρωνε και τόσο καλά. Έχει τέσσερεις πιέτες μπροστά, και δύο πίσω, οι οποίες κάνουν περίεργες σούρες, που δεν είμαι σίγουρη ότι κολακεύουν και πολύ.
Το πατρόν (το Burda Style 7517) ήταν πολύ εύκολο, το φόρεμα δεν είχε ξεχωριστό πάνω μέρος και ξεχωριστή φούστα, ήταν όλο κι όλο ένα κομμάτι για το μπροστά μέρος και ένα για το πίσω. Και δύο μικρά κομματάκια για τις φάσες στη λαιμόκοψη. Εύκολο, δηλαδή, και γρήγορο.
Νομίζω ότι με τη ζώνη δείχνει λίγο πιο όμορφο, γιατί του δίνει μία φόρμα. Δε μπορώ να πω ότι θα τρελαθώ να το φοράω το καλοκαίρι, έχει κάτι που με χαλάει (ή κάτι που του λείπει, δεν ξέρω ακριβώς), παρόλο που πήρα μερικά κολακευτικά σχόλια όταν το φόρεσα, είναι όμως μία εύκολη λύση για όταν δεν έχω τί να βάλω και κάθομαι μπροστά από τη ντουλάπα μου και χάφτω.
Πάρε και μια στροφή:



Υ.Γ.: Ναι, το φόρεμα είναι τσαλακωμένο, το ξέρω (σου το λέω πριν προλάβεις να μου το πεις εσύ).

4.6.12

Φούστα-μπλούζα

Το μπλουζάκι Sorbetto από την Colette είναι ένα πολυκαμωμένο και πολυφορεμένο πατρόν, το οποίο είναι απλό, επιδέχεται πολλών παρεμβάσεων, και πάνω απ' όλα, για να μην ξεχνιόμαστε, είναι δωρεάν.
Μπαίνεις, κατεβάζεις το πατρόν, το εκτυπώνεις σπίτι σου σε Α4 τις οποίες συναρμολογείς, κόβεις το δικό σου νούμερο, και ξεκινάς να ράβεις (είναι πιο απλό απ' ό,τι ακούγεται). Ψάχνοντας, βρήκα και μανίκια για το εν λόγω τοπ στο Sew Incidentally, και κατέληξα με ένα πολύ όμορφο μπλουζάκι, με την χαρακτηριστική πιέτα του Sorbetto στο μπροστινό μέρος, που πολύ μου αρέσει. Το ύφασμα που χρησιμοποίησα είναι ένα λινό ύφασμα με ρίγες στην ύφανση, ελαφρύ και κλασικό, από τη βιοτεχνία που σου έχω πολλές φορές πει.
Είχα, βέβαια, ένα μικρό προβληματάκι με το νούμερο, διότι πάλι μου ήτανε κοντό, και το μάκρυνα μεν, όχι αρκετά δε. Έχω ήδη διορθώσει το πατρόν για το επόμενο Sorbetto που θα φτιάξω, και το έχω μακρύνει κι άλλα 3 εκατοστά, αυτή τη φορά στο σημείο που είναι πάνω από τις πένσες. Νομίζω πως έτσι θα μου κάθεται καλύτερα.
Επίσης, όπως ακριβώς είχα φτιάξει πέρυσι αυτή τη φούστα τη μπαλαρινέ, έφτιαξα και άλλη μία, αλλά σε βαμβακερό ύφασμα που πήρα από τον Ιχτιάρογλου, και, ναι, οποία έκπληξις, είναι πάλι σε πουά (Χμ. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό με τα πουά). Τί να κάνεις, όμως. Έτσι είναι οι αδυναμίες. Είναι μέχρι να τις βαρεθούμε.
Λεπτομερείς φωτογραφίες δεν έχω τραβήξει, διότι ο φωτογράφος μου λίγο βαριόταν και δεν είχε όρεξη για πολλά πολλά, ντάλα στον ήλιο, οπότε πάρε μία μόνο φωτογραφία, έτσι για να έχεις μια μικρή ιδέα.