30.10.11

Introducing Blythe


Ίσως να έχεις ακούσει για τις κούκλες Blythe. Αυτές, εν ολίγοις, έχουν μία ιστορία μακρά (καλά, μη φανταστείς και απ' τα αρχαία χρόνια). Ξεκίνησαν πριν από μερικές δεκαετίες να παράγονται από ένα εργοστάσιο παιχνιδιών, αλλά δεν είχαν καμία ανταπόκριση, και έτσι η παραγωγή τους σταμάτησε. Μετά από πολλά πολλά χρόνια, το ενδιαφέρον γι' αυτές τις κούκλες επανήλθε, και μάλιστα δριμύτερο. Έτσι, εκείνες οι πρώτες κούκλες έχουνε γίνει συλλεκτικές, και αυτές που παράγονται τώρα έχουν αστρονομικές τιμές. Έψαξα αρκετά, και δε βρήκα καμία με λιγότερο από 80 ευρώ (συν τα μεταφορικά). Συγγνώμη, αλλά δεν θα πάρω.

A pale view of hills


Ναι, ναι, πάλι αυτός ο Ισιγκούρο. Έχω μία ψύχωση με τους Ιάπωνες, προφανώς, δεν εξηγείται αλλιώς.
Επειδή είχα διαβάσει πέρυσι το Never Let me Go, και είχα ξετρελαθεί (από τα καλύτερα που έχω διαβάσει γενικώς), και μετά το Nocturnes, το οποίο ήταν επίσης εξαιρετικό, είπα να διαβάσω όλη του τη βιβλιογραφία, που δεν είναι και τόσο μεγάλη, δεδομένων των τόσων ετών που γράφει.
Μετά τον Καλλιτέχνη του Ρευστού Κόσμου, το οποίο δεν μου έκανε και τη μεγίστη των εντυπώσεων (ίσως επειδή το διάβασα στα ελληνικά-στη μετάφραση πάντα χάνουν, νομίζω, τα βιβλία), αλλά ήταν καλούτσικο, διάβασα το A Pale View of Hills.

28.10.11

Το τσάι της Ζηνοβίας


It's tea, time, λέμε!
Επειδή καφέδες δεν πίνω (μόνο έναν ελληνικό το πρωί), κατά διαστήματα, πηγαίνω στο Δρόμο του Τσαγιού, και φορτώνομαι τσάγια. Πολλά τσάγια, και ειδικά το χειμώνα. Όμως, ενώ είχα πάρει, σε κάποια στιγμή τα φίλτρα τους μου τελείωσαν, και βαριόμουν να κατέβω στο μαγαζί μόνο και μόνο για αυτά, και  το να χρησιμοποιώ σουρωτήρι είναι βρώμικη και μπελαλίδικη δουλειά.

23.10.11

Burda.

Σα να λέμε εγγύηση. Το περιοδικό αυτό, αν δεν το ξέρεις, είναι Γερμανικό, και το πρώτο του τεύχος κυκλοφόρησε, λέει (το wikipedia), το 1950. Αν ράβεις και δεν το έχεις ακούσει, τότε, τί να σου πω, δεν θέλω να σε προσβάλω, αλλά, πού ζεις;;;... Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι χάνεις.

18.10.11

Μια κάπα, μα ποιά κάπα

Φωτογραφία από το Burda.de

Κάπα δεν έχω φορέσει καμιά φορά. Εκτός από όταν ήμουν μωρό, που μου φόρεσε μία η μαμά μου, για να με ντύσει Κοκκινοσκουφίτσα στις απόκριες. Και, γενικώς, ποτέ δε μου άρεσαν, για να πω την αλήθεια. Ούτε στους άλλους, και πολύ περισσότερο σε μένα. Για όλα, όμως, υπάρχει η πρώτη φορά, και, επίσης, ποτέ μη λες ποτέ.
Στο τεύχος, λοιπόν, του Burda του Σεπτεμβρίου, βρήκα μία πολύ ωραία κάπα. Μπορεί και να με ξεγέλασε και η ωραία φωτογράφηση και το εν γένει στάιλινγκ και να μου γυάλισε η κάπα, αλλά, τέλος πάντως, όλα τα ρούχα εκείνου του θέματος (ήταν για ρούχα της δεκαετίας του '50), μου άρεσαν πολύ, και μακάρι να μπορούσα  να τα φτιάξω όλα. Προς το παρόν, λέω να ξεκινήσω με την εν λόγω κάπα, η οποία κατατάσσεται και στο επίπεδο αρχαρίων-υποτίθεται είναι πολύ εύκολη. Παρόλα αυτά, μέχρι στιγμής τα μάτια μου βλέπουν πουλάκια από την υπερπροσπάθεια που κατέβαλαν να ξεπατικώσουν το πατρόν από το περιοδικό. Αύριο θα κόψω το ωραιότατο μπουκλέ ύφασμα που πήρα από τον Ιχτιάρογλου, και θα δω αν μπορέσω (δηλαδή αν δε βαρεθώ), να το ράψω. Έπεται συνέχεια.

11.10.11

Λόλα, να ένα μήλο - το Ρ

ραπτομηχανή: Μπορεί να θεωρείς ότι η αγορά μιας ραπτομηχανής είναι μεγάλη εξτραβαγκάντζα για σένα. Και μπορεί και να έχεις δίκιο. Όχι όμως σίγουρα.
Αν με ρωτούσες ένα μόλις χρόνο πριν αν χρειάζομαι ραπτομηχανή, θα σου έλεγα ένα μεγάλο και απόλυτο όχι (κόψε κάτι...). Δηλαδή, την ήθελα, αλλά δεν ήταν μέσα στα σχέδιά μου ποτέ να σκεφτώ να αγοράσω μία. Υπήρξαν πολλές φορές που είπα, τί καλά θα ήταν να είχα μία μηχανή, να έραβα πιο γρήγορα, ας πούμε, αυτή την (απλή κατά τα άλλα) τσαντούλα, ή να κόνταινα αυτό το μπατζάκι ή να ανέβαζα τον ποδόγυρο αυτού του φορέματος, αλλά δεν το μετασχημάτιζα σε επιθυμία.

9.10.11

Χρυσό μου...


Πήγα, που λες, προχθές να αγοράσω υφάσματα για το φθινόπωρο. Είχα στο μεταξύ αποφασίσει ότι θα σταματούσα να παίρνω υφάσματα που, απλώς, μου έκαναν κλικ ή ήταν γελοιωδώς φθηνά (πράγμα που έκανα κατά κόρον τον πρώτο πρώτο καιρό). Όπως είπε και η μαμά μου, αφού έφτασα σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο (λέμε τώρα), θα πρέπει από δω και πέρα να αγοράζω υφάσματα-κομμάτια, δηλαδή υφάσματα καλής ποιότητας, για να φτιάχνω "καλά" - βλ. ποιοτικά- ρούχα.