1.12.11

Αγάπη μου, συρρίκνωσα την ανθοδέσμη

Λυπάσαι τις ανθοδέσμες που μαραίνονται και δεν θέλεις ποτέ να τις πετάξεις; Σου έχω τη λύση- ή, τέλος πάντων, μια λύση.
Πρώτον: φωτογραφίζεις την ανθοδέσμη στην ακμή της (αυτός, επίσης, είναι ένας καλός τρόπος για να μη λυπάσαι και τα ρούχα σου που πάλιωσαν και τα οποία δεν θες, αλλά πρέπει, να πετάξεις):


Αυτό με τη φωτογραφία το κάνω πολύ συχνά. Αυτή τη φορά, όμως, καθώς πήρα να πετάξω τη -μαραμένη, πλέον- ανθοδέσμη, εστίασα στα μικρά άσπρα ανθάκια, αυτά που βάζουν συνοδευτικά σε κάθε ανθοδέσμη, τα οποία στο τέλος γίνονται σαν αποξηραμένα.
Δεύτερον, λοιπόν: έχω κάτι βαζάκια από γιαούρτια (πολλά από αυτά, για την ακρίβεια-τα χρησιμοποίησα και στις φλόκες που έφτιαξα). Πήρα δύο τέτοια βαζάκια και κορδέλες, και έπαιξα λιγάκι.

Χρησιμοποίησα και δύο πλεκτά που είχα κάνει με το τσιγκελάκι πέρυσι τέτοιον καιρό που πήρα να πρωτοασχολούμαι με το πλέξιμο, και κουκούλωσα τα βαζάκια:


Το βρήκα πολύ χαριτωμένο και είναι, νομίζω, ένας ωραίος τρόπος να κρατήσω την ανθοδέσμη (ένα μέρος της, τουλάχιστον) ζωντανή για περισσότερο. Τα βαζάκια έχουν ήδη πάρει θέση πάνω στο καλοριφέρ (εκεί με βόλεψε).


Αγαπημένα γιαουρτάκια!

3 σχόλια:

  1. ανδρέας ο ψαρωτικός; μη χειρότερα!3 Δεκεμβρίου 2011 - 3:08 μ.μ.

    Ελπίζω και έχω την ελπίδα να μην μαράζωσες και συ από την αρρώστια. Μακάρι να είσαι αυτή τη στιγμή φράσκια και γεμάτη ενέργεια. αμάν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αμάν, δεν θα πεις τίποτα! Νισάφι, δηλαδή. Φρέσκια δε με λες, μάλλον "φράσκια" με λες, όντως, δηλαδή περίπου φρέσκια. Αλλά, που θα πάει; Θα έλθει και η πλήρης ανάρρωση. Τη Δευτέρα θα έρθω, πάντως, όπως και νά 'μαι, διότι σκυλοβαρέθηκα στο σπίτι τόσες μέρες! (αχαχα, Ανδρέας ψαρωτικός; Ακούς, μοντέλο;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βλέπω.... βλέπω... έπιασε τόπο το σχόλιο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!