10.11.11

Στο Μπιτ Παζάρ


Μ' αρέσει να βολτάρω στο μπιτ παζάρ. Έχω πάει πολλές φορές, αλλά καμιά φορά δεν αγόρασα κάτι. Βασικά, ντρέπομαι να ρωτάω πόσο έχει αυτό, και πόσο έχει εκείνο, και έπειτα είναι και η σκέψη που με κάνει να κρατιέμαι, ότι δεν θέλω και να πολυμαζεύω πράγματα-πραγματάκια-πραγματούδια στο σπίτι.

Όπως και νά 'χει, το προηγούμενο Σάββατο που βολτάραμε, εστίασα σε ένα αντικείμενο, το οποίο ήξερα ότι αμέσως θα το αποκτούσα, αρκεί να ήταν, βέβαια, καλή η τιμή του - μη μας πιάσουνε και κότσο (αυτό είναι το σύνθημά μου, γενικώς, και η έγνοια μου: μη με πιάσουνε  κότσο...).
Το αντικείμενο αυτό ήταν ένα συρταράκι τυπογράφου-έτσι λέγονται αυτά. Είναι τα συρτάρια που έβαζαν παλιά οι τυπογράφοι τις ψηφίδες τους, δηλαδή τα γραμματάκια ένα-ένα ξεχωριστά, στη δική τους θηκούλα. Μη με ρωτήσεις παραπάνω, τί και πώς, δεν ξέρω να σου πω λεπτομέρειες.
Ρώτησα δειλά δειλά την τιμή του, και περίμενα κι εγώ δεν ξέρω τί να ακούσω... Άκουσα, όμως, τιμή που ήταν μέσα στο όριο που είχα θέσει. Δέκα ευρώ. Το πήρα. Εκ των υστέρων, αναρωτήθηκα μήπως θα έπρεπε να κάνω παζάρια (στο μπιτ "παζάρ" ήμασταν, άλλωστε). Αλλά εκείνη την ώρα ούτε που το σκέφτηκα, αλλά, και να το σκεφτόμουν, θα ντρεπόμουν κατά πάσα πιθανότητα.
Αποφάσισα ότι θα το χρησιμοποιήσω κατευθείαν, διότι, αν το άφηνα για να σκεφτώ τί θα το κάνω, θα έμενε για πάντα παρατημένο, ακόμα λίγο clutter στο σπίτι μου, και θα ήταν κρίμα... Το δικό μου συρταράκι είναι σε αρκετά καλή κατάσταση:


 και έχει αυτόν το κωδικό επάνω γραμμένο:




Άραγε, τί να σημαίνει; Μάλλον είναι γράμματα πλάγια (γι' αυτό και το "ΠΛ"), και σε μέγεθος 24 (;).
Στην αρχή είχα σκεφτεί να το χρησιμοποιήσω για να βάλω μέσα τα ραφτικά μου (μασουράκια, βελόνες...). Όμως, ένας κύριος σε ένα από τα συμπαθητικά μαγαζάκια της περιοχής, όταν με είδε να το κρατάω στα χέρια μου, αφού ψιλοξίνισε στην ιδέα του να φιλοξενηθούν κουμπιά και μασουράκια στο συρταράκι, μου είπε ότι ένας γνωστός του το γέμισε με παιχνιδάκια από τα αυγά Kinder. " Έχω, έχω!", είπα. Αυτό ήταν.
Η πρώτη δουλειά που έκανα, ήταν να το καθαρίσω, γιατί εκτός από τη σκόνη, είχε πιάσει και λίγη μούχλα. Το σκούπισα με ένα βρεγμένο πανί με ελάχιστη χλωρίνη, και μετά πασπάλισα επάνω του αρκετή μαγειρική σόδα, την οποία άφησα για μερικές ώρες, να δράσει. Τη ρούφηξα μετά με την ηλεκτρική σκούπα, και άνοιξα το κουτί μου με τα παιχνιδάκια. Διάλεξα τα πιο όμορφα και ταιριαστά, και τα στόλισα. Στο πίσω μέρος του κάρφωσα δύο μεταλλικά στοιχεία, για να μπορώ να το κρεμάσω στον τοίχο:

Το κρέμασα αμέσως:

Τώρα σκέφτομαι μήπως μαζεύουν σκόνη αυτά, τόση λεπτομέρεια, και πώς καθαρίζονται μετά... Αλλά, ας μη γκρινιάζω: Είναι τόσο ωραίο!!! Ε;


*Photo frame από το Pugly Pixel

6 σχόλια:

  1. έκανες πολύ καλά που το πήρες!! κι άμα βαρεθείς τα παιχνιδάκια από τα κίντερ μπορείς να βάλεις πετρούλες από θάλασσα, κοχύλια και τέτοια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κούκου! Νά 'μαι κι εγώ! (άσχετο)
    Ω, ναι. Μπορώ να βάλω πολλά μπιχλιμπιδάκια, έχεις δίκιο. Μέχρι που να τα βαρεθώ, βεβαίως-βεβαίως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. μπορείς να βάλεις μεταλλικές καρφίτσες, παλιά σήματα η ομορφα πρωτοτυπα κουμπιά (βεβαια λίγο μεγάλα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπράβο, geo.nas, ωραίες ιδέες τα κουμπιά. Και έχω και αρκετά. Όταν θα βαρεθώ αυτά, θα το προσπαθήσω. Μ' αρέσουν αυτές οι ιδέες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πολύ το ζήλεψα το συρταράκι σου! υπέροχο είναι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ευχαριστώ πολύ, Κυριακή. Προχθές που ξαναπήγα στο Μπιτ Παζάρ, είχε κι άλλα τέτοια. Να το σκεφτείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!