30.10.11

A pale view of hills


Ναι, ναι, πάλι αυτός ο Ισιγκούρο. Έχω μία ψύχωση με τους Ιάπωνες, προφανώς, δεν εξηγείται αλλιώς.
Επειδή είχα διαβάσει πέρυσι το Never Let me Go, και είχα ξετρελαθεί (από τα καλύτερα που έχω διαβάσει γενικώς), και μετά το Nocturnes, το οποίο ήταν επίσης εξαιρετικό, είπα να διαβάσω όλη του τη βιβλιογραφία, που δεν είναι και τόσο μεγάλη, δεδομένων των τόσων ετών που γράφει.
Μετά τον Καλλιτέχνη του Ρευστού Κόσμου, το οποίο δεν μου έκανε και τη μεγίστη των εντυπώσεων (ίσως επειδή το διάβασα στα ελληνικά-στη μετάφραση πάντα χάνουν, νομίζω, τα βιβλία), αλλά ήταν καλούτσικο, διάβασα το A Pale View of Hills.
Με αυτό το τελευταίο, δε μπορείς παρά να εντυπωσιαστείς με την κομψότητα, καταρχάς της ίδιας της γραφής του Ishiguro, και έπειτα των Ιαπώνων που πρωταγωνιστούν, τους οποίους, καθώς διαβάζεις, τους φαντάζεσαι να κινούν τα άκρα τους, και να υποκλίνονται και να μιλούν με εκείνη τη χαρακτηριστική διακριτικότητα και περηφάνια ταυτόχρονα της (παλιάς) Ιαπωνίας, που τόσο ζηλεύω.
Όσον αφορά στην πλοκή, αυτή διαπραγματεύεται για άλλη μια φορά τη διαφορά μεταξύ της παλιάς και της νέας Ιαπωνίας, με τα γεγονότα να διαδραματίζονται στο μεταίχμιο αυτής της αλλαγής. Ωραίο βιβλίο, δε λέω, αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας. Το επόμενο που θα διαβάσω, και από το οποίο έχω μεγάλες απαιτήσεις, είναι το The Remains of a Day, εκείνο που μετατράπηκε σε οσκαρική ταινία, την οποία, ευτυχώς, δεν έχω δει, γιατί μετά θα ξενέρωνα, και θα αφήσω το When we Were Orphans για το τέλος.
Προς το παρόν, ασχολούμαι λίγο με το origami. Φτιάχνω τυχερά αστεράκια. Μεγάλο κόλλημα.

2 σχόλια:

  1. Δεν τον ξέρω τον κύριο, αλλά θα τον έχω υπό την υποψία μου :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και πολύ καλά θα κάνεις. Ειν' ωραίος. Εμένα, δηλαδή, μ' αρέσει αρκετά, αλλά μη σε πάρω και στο λαιμό μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!