18.10.11

Μια κάπα, μα ποιά κάπα

Φωτογραφία από το Burda.de

Κάπα δεν έχω φορέσει καμιά φορά. Εκτός από όταν ήμουν μωρό, που μου φόρεσε μία η μαμά μου, για να με ντύσει Κοκκινοσκουφίτσα στις απόκριες. Και, γενικώς, ποτέ δε μου άρεσαν, για να πω την αλήθεια. Ούτε στους άλλους, και πολύ περισσότερο σε μένα. Για όλα, όμως, υπάρχει η πρώτη φορά, και, επίσης, ποτέ μη λες ποτέ.
Στο τεύχος, λοιπόν, του Burda του Σεπτεμβρίου, βρήκα μία πολύ ωραία κάπα. Μπορεί και να με ξεγέλασε και η ωραία φωτογράφηση και το εν γένει στάιλινγκ και να μου γυάλισε η κάπα, αλλά, τέλος πάντως, όλα τα ρούχα εκείνου του θέματος (ήταν για ρούχα της δεκαετίας του '50), μου άρεσαν πολύ, και μακάρι να μπορούσα  να τα φτιάξω όλα. Προς το παρόν, λέω να ξεκινήσω με την εν λόγω κάπα, η οποία κατατάσσεται και στο επίπεδο αρχαρίων-υποτίθεται είναι πολύ εύκολη. Παρόλα αυτά, μέχρι στιγμής τα μάτια μου βλέπουν πουλάκια από την υπερπροσπάθεια που κατέβαλαν να ξεπατικώσουν το πατρόν από το περιοδικό. Αύριο θα κόψω το ωραιότατο μπουκλέ ύφασμα που πήρα από τον Ιχτιάρογλου, και θα δω αν μπορέσω (δηλαδή αν δε βαρεθώ), να το ράψω. Έπεται συνέχεια.

6 σχόλια:

  1. Madame ξαναλέω.... ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ ΛΕΜΕ φούστες ..... 2 κατα προτίμηση.... Το μονδέλο είμαι.... χεχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Madame είσαι και φαίνεσαι! Τα μέτρα δεν είπαμε πως πρέπει να να σου πάρω καλέ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πες τα, πες τα. Μοντέλα, παιδί μου. Ιδιοτροπίες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!