26.9.11

Μια φορά κι έναν καιρό...

...ήταν ένα πουκάμισο. Τζην. Ξεχασμένο από όλους.
Αυτό το πουκάμισο, που λες, το είχε αγοράσει η μαμά μου προ αμνημονεύτων χρόνων, και ποτέ δεν το φόρεσε. Όταν της το κατέσχεσα εγώ πριν μερικούς μήνες (που είχα πρωτοπάρει τη ραπτομηχανή), είχε ακόμα το ταμπελάκι με την τιμή πάνω του. Τρελή αγορά, δηλαδή. Το πήρα για να κάνω δοκιμές. Τί δοκιμές, δεν ήξερα τότε. Το πήρα πάντως. Μάζευε, κι ας είν' και ρόγες.
Προχθές, ξαφνικά και αιφνιδιαστικά, έπιασα το ψαλίδι, και άρχισα να κόβω:



(Ξέχασα να βγάλω φωτογραφία από το πουκάμισο στην αρχική του κατάσταση, και το ενδιάμεσο ύφασμα, εκεί που είναι το κενό, το πέταξα, όπως επίσης και το γιακά του, που ήταν ο κλασικός γιακάς πουκαμίσου. Καταλαβαίνεις, όμως, κι έτσι, ότι ήταν ένα άχαρο, αδιάφορο πουκάμισο.)
Έκοψα ένα μέρος από τη γραμμή της μέσης περίπου, και κάτω. Επίσης, τα μανίκια κατά το ήμισυ, καθώς και το γιακά. Το μπροστά μέρος, πήρα ένα πιάτο και το στρογγύλεψα και από τις δύο μεριές, κατά το δυνατόν πιο συμμετρικό. Έκοψα και τα καπάκια από τις τσέπες, που για κάποιο λόγο μου την έσπαγαν.
Από ένα περισσευούμενο ύφασμα που είχα, έκοψα δύο λωρίδες φάρδους περίπου 5 εκατοστών, και μήκους 140 εκατοστών η κάθε μία. Κανονικά, θα έπρεπε να κόψω λωρίδες στη διαγώνιο του υφάσματος, για να έχουν μεγαλύτερη ευελιξία στις καμπύλες, αλλά βαριόμουν. Τα ρέλια έχουν μεγάλη μανούρα. Χρησιμοποίησα αυτές τις λωρίδες ως ρέλι, για να καλύψω τις ξεφτισμένες άκρες, καθώς και τα μανίκια.




Πήρα, επίσης, το κάτω μέρος του πουκάμισου που περίσσεψε, και έκοψα ένα μακρύ τρίγωνο:

Έραψα με το μεγαλύτερο μήκος γαζιού της μηχανής κατά μήκος της μία μακρυάς άκρης του τριγώνου, και το σούρωσα, τραβώντας την κάτω κλωστή. Το τύλιξα γύρω από τον εαυτό του, και το έραψα στο χέρι για να κάτσει στη θέση του.





Το κόκκινο γαζί που βλέπεις γύρω γύρω έγινε για εντελώς λάθος λόγους, αλλά δεν το ξήλωσα, πρώτον γιατί τελικά δεν φαινόταν και άσχημο, και δεύτερον γιατί βαριόμουν (πάλι).
Για να καλύψω τα μεταλλικά κουμπιά των δύο τσεπών, που μου την έσπαγαν, έκανα δύο, εμ, πώς τα λέτε εσείς εδώ, γιατί ξεχνάω πώς τα λέμε εμείς εκεί, δύο κάτι σαν κουμπάκια, αλλά καμία σχέση. Yo-yo. Έτσι τα λένε. Βασικά, έκοψα δύο κυκλάκια διαμέτρου περίπου 5 εκατοστών από το περισσευούμενο ύφασμα, τα τρύπωσα στην περίμετρό τους, και μετά τράβηξα την κλωστή και την έσφιξα. Έγινε ένα σαν ντυμένο κουμπί, αλλά χωρίς το κουμπί. Βγάζει νόημα αυτό; Δες το στη λεπτομέρεια:


Έφτιαξα και ένα τρίτο, για να καλύψω το κέντρο του λουλουδιού.

Συναρμολόγησα όλα αυτά μαζί, και...ζήσαν αυτοί καλά, και το πουκάμισο, μετενσαρκωμένο σε ζακετάκι, καλύτερα...

*Photo frames από το Pugly Pixel

7 σχόλια:

  1. ΞΑΔΕΛΦΟΥΛΑ ΦΟΒΕΡΟ! ΕΧΩ ΓΑΜΟ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ. ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ''ΡΑΨΕΙΣ'';

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα έρθω να σου πάρω τα μέτρα, και θα προσπαθήσω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολυ ωραιο το σπιτακι σου!θα τα λεμε!φιλακια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το έκανες υπέροχο!!
    Υπέροχη ιδέα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. σε διαβαζω κοριτσι μου και τρελλαινομαι που δεν εμαθα να ραβω!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, ευχαριστώ πολύ, και ένα πράγμα θα σου πω: Ποτέ δεν είναι αργά, και τίποτα δεν είναι δύσκολο, αν έχεις όρεξη να το κάνεις!
      Φιλιάα!

      Διαγραφή

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!