20.8.11

Η φούστα γραφείου

Μετά από την πρώτη (μπορεί όχι πλήρως, αλλά ανέλπιστα) επιτυχημένη μου προσπάθεια με το πατρόν της Jenny skirt, αποφάσισα να το ξαναδοκιμάσω, με ένα καλύτερο ύφασμα, που θα ήταν εγγυημένα καλό για να το φορέσω στη δουλειά. Δηλαδή, μαύρο. Η Εύη από τον Ιχτιάρογλου μου έδωσε ένα ύφασμα καμπαρντινέ, με ελάχιστη ελαστικότητα, και πολύ ωραία υφή.
Το ύφασμα που απαιτείται είναι χονδρικά ένα μέτρο. Αυτή τη φορά "πείραξα" λιγάκι το ζωνάρι της φούστας, το οποίο έπρεπε στο πάνω μέρος του να στενέψει 1-1,5 εκατοστό από κάθε πλευρά (έκοψα, δηλαδή, ένα τριγωνάκι στην κάθε άκρη του), και θυμήθηκα να κόψω και το κολλητικό κατά μήκος της διαγωνίου του, για να μην τσαλακώνει το ύφασμα μετά.
Το κακό είναι ότι, ενώ έκοψα τη φούστα ακριβώς στο ίδιο μέγεθος με την προηγούμενη που έφτιαξα, μου βγήκε μεγάλη! Μυστήριο, είπα... Υπέθεσα ότι ήταν λόγω του ότι το ύφασμα είναι ελαστικό, ανασκουμπώθηκα, φύσηξα-ξεφύσηξα, και πήρα το ξηλωτήρι μου ανά χείρας. Ξήλωσα και ξαναγάζωσα τα πλαινά ενάμιση εκατοστό πιο μέσα και, ευτυχώς, επιτυχία!
Αυτό είναι το αποτέλεσμα:



Τη νέα αυτή έκδοση της Jenny τη νιώθω πιο άνετη (λόγω του ελαστικού του πράγματος, προφανώς), και είναι πιο ευκολοφόρετη (καθ' ότι μαύρη) στη δουλειά.
Το τριαντάφυλλο το έφτιαξα προ αμνημονεύτων χρόνων με φαρδιά σατέν κορδέλα, τυλίγοντάς την γύρω από τον εαυτό της, και ράβοντας λίγο λίγο εδώ κι εκεί. Στο πίσω μέρος του έχει μία παραμάνα.
Για το μπλουζάκι χρησιμοποίησα το πατρόν της Amanda, και ύφασμα για ανδρικό πουκάμισο (από τον κύριο Λάζαρο).
Μπορείς να δεις το σύνολο και εδώ.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Έλα, μη ντρέπεσαι, πες κάτι!