27.12.11

Μάλλινη φούστα - revisited

Θυμάσαι εκείνη τη φούστα τη μάλλινη από το Burda (;).
Ε, ξέχνα την τώρα. Δεν υπάρχει πλέον. Ανέλαβε δουλειά το ξηλωτήρι- δε γινότανε αλλιώς, σου λέω.
Είπα να ακολουθήσω την εύκολη λύση, και να βγάλω μία φούστα που έχω ξανακάνει, ξέρω ότι και εύκολη είναι, και ότι μου πηγαίνει αρκετά καλά, και ότι δεν απαιτεί και πολύ ύφασμα. Τέλεια, δηλαδή.
Ανέσυρα, λοιπόν, από το κουτί με τα πατρόν (τρομάρα μου, δέκα πατρόν έχει μέσα όλα κι όλα, έτσι όπως το είπα ήταν λες και είχα εκατό) τη γνωστή ξε-πατροναρισμένη φούστα μου. Την οποία την είχα φτιάξει για δοκιμή με ένα ύφασμα για κουρτίνες, και είχε βγει ανέλπιστα καλή, αν θυμάσαι.
Για να μην τα πολυλογώ, ο καλός μου Jack the ripper δούλεψε αρκετά, δε μπορώ να πω, για να κομματιάσει τη φούστα εις τα εξ ων συνετέθη. Και βρέθηκα πάλι με δυο κομμάτια ύφασμα και ένα φερμουάρ. Και, πάμε πάλι: σημάδεμα στις πιέτες, ράψιμο, φερμουάρ, ποδόγυρος. Νταν (done):





Είμαι πολύ χαρούμενη που ξεκουνήθηκα (σε εύλογο χρονικό διάστημα, εννοώ, γιατί θα την έπιανα κάποτε, αλλά το θέμα ήταν το πότε) και την ξαναέφτιαξα από την αρχή. Ήταν κρίμα να πάει τόσο ωραίο ύφασμα χαμένο.

*Honeycomb background από το Pugly Pixel

Παλτουδάκι


Burda.de

Είπα κι εγώ να βάλω ένα παλτουδάκι επάνω μου (το καημένο), τώρα που έχει πολύ κρύο.
Πήρα προχθές το burda του Ιανουαρίου, και ήταν μπλιαξ. Όμως, χάλια! Δε μου άρεσε ούτε ένα ρουχαλάκι από κει μέσα. Απίστευτο (δεύτερη φορά που με απογοητεύεις, αγαπητό Burda-γιατί;). Τόση δεκαετία ογδόντα (με την κακή έννοια), ούτε στα vintage τεύχη που μου χάρισε η Σμαρώ (εκείνα ήταν ωραία). Πέντε ευρώ πεταμένα στην αποχέτευση (down the drain, you know).
Τέλος πάντων. Στο προηγούμενο από αυτό, όμως, τεύχος (του Δεκεμβρίου, δηλαδή), στο εξώφυλλό του υπήρχε ένα υπέ-έ-ροχο παλτουδάκι. Ροζουλί, ρομαντικό, και χαριτωμένο. Δηλαδή, ωραίο-ωραιότατο στο θεωρία, αλλά ροζ μέσα στη χειμωνιάτική μου γκαρνταρόμπα (με τη ντουλάπα του μπάτμαν μέσα στη μαυρίλα); Σόρρυ, αλλά δεν (μου) ταιριάζει. Και το τρουακάρ μανικάκι του μούρλια, αλλά καθόλου πρακτικό (δεν έχω γάντια μέχρι τον αγκώνα).
Κουνάμενη σινάμενη, πήγα, λοιπόν, στον Ιχτιάρογλου. Ήξερα ότι ροζ δεν υπήρχε περίπτωση να πάρω. Ζαχάρωνα για ώρα το γκρι, το άφηνα, το ξανάπιανα. Διάλεξα και τη φόδρα: ροζ (μ' αρέσουν οι εκπλήξεις στις φόδρες). Και, τελικά, διάλεξα την εύκολη και σίγουρη λύση (Έλα τώρα που δεν κατάλαβες!): Μαύρο, παιδί μου. Για ακόμα μία φορά. Αλλά με ροζ φόδρα, είπαμε. Για να δούμε τί θα κάνω... Ελπίζω, μόνο, να προλάβω να το τελειώσω πριν τελειώσουν τα κρύα (τα φετινά).

21.12.11

Βραχιόλια από ύφασμα


Έπεσε στο μάτι μου προχθές αυτό το tutorial, και εμπνεύστηκα. Βασικά, μου περίσσεψε ύφασμα από τη μάλλινη φούστα (τί τη θυμήθηκα αυτή και αναστατώθηκα πάλι;), το οποίο δεν ξεφτάει (μεγάλη εφεύρεση αυτό, το μη-ξέφτισμα), και σκέφτηκα ότι θα ήταν τέλειο για αυτή τη δουλειά. Αυτό που μου άρεσε πολύ σε αυτό το έργο είναι ότι είναι εύκολο και πρωτότυπο. Δηλαδή, δεν αντιμετωπίζεις το αποτέλεσμα ως δύο βραχιόλια, αλλά ως ένα σετ από μανσέτες. Το οποίο μπορεί να ειδωθεί και ως συνέχεια της μπλούζας σου, και να εμπλουτίσει το ντύσιμό σου με μια πινελιά εκκεντρικότητας, θα έλεγα (αλλά δεν θα το πω, γιατί είναι υπερβολική η λέξη).

20.12.11

Ροζέτες παντού


Τον τελευταίο καιρό με έχει καταλάβει μία μανία με τα τριαντάφυλλα. Θέλω να βάζω ροζέτες παντού.
Υπάρχουν πάρα πολλά tutorials στο διαδίκτυο που σου δείχνουν πώς μπορείς να φτιάξεις ροζέτες από ύφασμα. Ο πιο εύκολος τρόπος που έχω βρει εγώ είναι αυτός που θα δεις παρακάτω.

18.12.11

Μια κάπα, μα ποιά κάπα; Αυτή η κάπα, ντε!


Στενό μαρκάρισμα: αυτό (έπρεπε να) ισχύει σ΄αυτήν την περίπτωση. Και δεν το έκανα. Γι' αυτό λένε όλες οι οδηγίες: μαρκάρετε όλα τα σημάδια του πατρόν στο ύφασμα που θα ράψετε. Ε. Εγώ δεν το έκανα, πρώτον γιατί βαριέμαι πολύ τη διαδικασία του μαρκαρίσματος, και δεύτερον γιατί, επιπρόσθετα, το μπουκλέ ύφασμα δεν είναι και το ευκολότερο του κόσμου για να γράψεις πάνω του με το σαπουνάκι. Με παίδεψε, σου λέω! Δεν έκανα, λοιπόν, όλα τα σημάδια, και μετά βρέθηκα μπροστά σε μια σπαζοκεφαλιά, για το ποιό κομμάτι να ενώσω με ποιο. Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: το ξηλωτήρι πήγε σύννεφο. Γκρ.
Συνεπώς, όπως καταλαβαίνεις, το επίπεδο αρχάριου μου βγήκε επίπεδο τσαπατσούλη, και κατέληξε να με εκνευρίσει.  Επίσης, το πατρόν καταλήγει να βγάζει μια πολύ μακριά κάπα, παρόλο που στη φωτογραφία δεν της φαίνεται- μα πόσο ψηλό είναι αυτό το μοντέλο πια; Δύο μέτρα; Παραπάνω ύφασμα για το τίποτα, δηλαδή.
Άλλο ένα πρόβλημα που είχα, ήταν το καρό του θέματος. Όταν κόβεις το ύφασμα, πρέπει παράλληλα να προσέχεις και πού θα πάνε τα καρό, ώστε, όταν ενωθούν τα κομμάτια, να μη φαίνεται άσχημο. Mάντεψε: εγώ αυτό δεν το πρόσεξα (έκπληξη), και θυμήθηκα να το προσέξω όταν είχα ήδη κόψει τα πιο πολλά κομμάτια, οπότε πλέον δεν είχε και μεγάλο νόημα. Τζίφος κι από κει, δηλαδή.
Κατά τα άλλα, αν είχα μαρκάρει σωστά τα κομμάτια, θα μου έβγαινε πολύ εύκολα το σύνολο (α, είναι και το άλλο: οι οδηγίες λένε να βάλεις κολλητικό σε πολλά σημεία- άλλη μανούρα κι αυτή: κομμάτια, κομματάκια, κομματούδια, να κοπούν και να σιδερωθούν πάνω στο ύφασμα...ουφ!). Μετά κόπων και βασάνων, λοιπόν, λάβε το πόνημά μου:



Σημείωση: Έχει ακριβώς δύο μήνες από την πρώτη ανάρτηση γι' αυτήν την κάπα. Δεν έκανα δύο μήνες για να την τελειώσω, απλώς δεν έβρισκα την κατάλληλη ευκαιρία για να τη φωτογραφίσω. Και δεν είχα και πολλή όρεξη να ασχοληθώ μαζί του, κιόλας. Το ρούχο είναι ημιτελές (η φωτογραφία είναι προσεκτικά επιλεγμένη για να μη φαίνονται οι ατέλειές του), δεν έχω τελειώσει το στρίφωμα και όλες τις εσωτερικές ραφές, και ο γιακάς δε μου βγήκε καθόλου όπως θα έπρεπε (δηλαδή, όρθιος). Και ούτε πρόκειται να τελειοποιηθεί, πρώτον γιατί βαριέμαι, και δεύτερον και κυριότερον, επειδή δεν πρόκειται να το φορέσω (τη μία φορά που το φόρεσα για λίγο, ένιωθα σα μεξικάνος με το πόντσο του-δεν είμαι εγώ για κάπες, παιδί μου, τελικά).


*Special thanks to: The_Model, το οποίο, επιτέλους, βρέθηκε στο φυσικό του ρόλο (του μοντέλου, ντε).

10.12.11

Γλυκό για να ξεφύγεις


Θα φας μελομακάρονα, θα φας κουραμπιέδες, θα φας μπακλαβάδες, θα φας κι εγώ δεν ξέρω τί, τώρα τα Χριστούγεννα (το πνεύμα των Χριστουγέννων θα σου κάτσει στους γοφούς, είναι σίγουρο). Θα σκάσεις από τα βαριά γλυκά. Κι εγώ το ίδιο. Για να ξεφύγεις λιγάκι από τα ασήκωτα γλυκά των γιορτών, σου έχω ένα γλυκό ελαφρύ και δροσερό.

3.12.11

Μελομακάρονα, της επιτυχίας


Στη ζαχαροπλαστική, πιστεύω, υπάρχει το εξής θεμελιώδες αξίωμα:
Παρλιάρος = Επιτυχία
Όχι, καλέ, δεν υπερβάλω καθόλου. Είναι αποδεδειγμένο πολλάκις.
 Έχω περίπου τρία χρόνια που ασχολούμαι με τη ζαχαροπλαστική, το πρώτο εκ των οποίων σχεδόν μανιωδώς (δηλαδή, τί να σου πω, ανά δύο μέρες έφτιαχνα και ένα καινούριο γλυκό, ίσως και κάθε μέρα από ένα). Ευτυχώς, στο μεταξύ, ξεκίνησα άλλο χόμπυ (βλέπε ραπτική) και δεν έβαλα κι άλλα κιλά.

1.12.11

Αγάπη μου, συρρίκνωσα την ανθοδέσμη

Λυπάσαι τις ανθοδέσμες που μαραίνονται και δεν θέλεις ποτέ να τις πετάξεις; Σου έχω τη λύση- ή, τέλος πάντων, μια λύση.
Πρώτον: φωτογραφίζεις την ανθοδέσμη στην ακμή της (αυτός, επίσης, είναι ένας καλός τρόπος για να μη λυπάσαι και τα ρούχα σου που πάλιωσαν και τα οποία δεν θες, αλλά πρέπει, να πετάξεις):


Αυτό με τη φωτογραφία το κάνω πολύ συχνά. Αυτή τη φορά, όμως, καθώς πήρα να πετάξω τη -μαραμένη, πλέον- ανθοδέσμη, εστίασα στα μικρά άσπρα ανθάκια, αυτά που βάζουν συνοδευτικά σε κάθε ανθοδέσμη, τα οποία στο τέλος γίνονται σαν αποξηραμένα.

27.11.11

Μάλλινη φούστα από το Burda - Μέρος 2


ΟΚ. Τελείωσα, λοιπόν, την περιβόητη φούστα, και έχω το εξής να αναφέρω: Τζίφος! Η φούστα βγήκε κακή. Πολύ κακή. Ένα φιάσκο της ραπτικής μου καριέρας (;).

23.11.11

Μάλλινη φούστα από το Burda - Μέρος 1

Αγαπημένο Burda (Και πάλι): Στο τελευταίο τεύχος ψιλοαπογοητεύτηκα με το περιεχόμενό σου (πρώτη φορά μου άρεσαν τόσο λίγα μοντελάκια)- πρέπει να σ' το πω. Παρόλα αυτά, μία φούστα μου άρεσε πάρα πολύ. Αυτή:
Burda.de

21.11.11

Κούκου! (βάγια)


Είδα ένα πολύ ωραίο tutorial, για να φτιάχνεις κουκουβαγάκια (δεν υπάρχει τέτοια λέξη, το ξέρω). Τώρα, εμένα, οι κουκουβάγιες δε μ' αρέσουνε καθόλου (γιατί άραγε;), αλλά αυτά τα στολίδια είναι πολύ συμπαθητικά, και ένας πολύ καλός τρόπος για να εκμεταλλευτώ τα απομεινάρια από τα υφάσματα που έχω.

19.11.11

Τούρτα αλά Αμερικαίν


Ξέρεις, υποθέτω, ότι, όταν στην Αμερική λένε "τούρτα", δεν εννοούν τούρτα σαν και τις δικές μας. Οι δικές τους οι τούρτες είναι, στην ουσία, κέικ, με ένα είδος γλάσου ανάμεσα στις στρώσεις της, πάνω και γύρω γύρω.

10.11.11

Στο Μπιτ Παζάρ


Μ' αρέσει να βολτάρω στο μπιτ παζάρ. Έχω πάει πολλές φορές, αλλά καμιά φορά δεν αγόρασα κάτι. Βασικά, ντρέπομαι να ρωτάω πόσο έχει αυτό, και πόσο έχει εκείνο, και έπειτα είναι και η σκέψη που με κάνει να κρατιέμαι, ότι δεν θέλω και να πολυμαζεύω πράγματα-πραγματάκια-πραγματούδια στο σπίτι.

3.11.11

Βρωμ-ερά cookies


Θα με πεις παράξενη, αλλά  μ' αρέσει η βρώμη. Σε όλες της τις μορφές -με κρύο γάλα, με ζεστό γάλα, με κανέλα, με καρύδια και μέλι, με κομματάκια μπανάνας, αλλά κυρίως μ' αρέσει σε γλυκά-βασικά και κυρίως σε μπισκοτοειδή. Και τρελαίνομαι για τα κουλουράκια βρώμης. Κάνω επίσης πολύ συχνά και μια συνταγή του Παρλιάρου, για μπάρες βρώμης με μπανάνα. Σ' αυτές προσθέτω ό,τι μου κατέβει-αποξηραμένα δαμάσκηνα ή/και βερύκοκα, καβουρντισμένα φουντούκια, καρύδια, βασικά ό,τι έχω στο ντουλάπι. Είναι ό,τι πρέπει για ένα σνακ, αντί για τις έτοιμες μπάρες ενέργειας.

1.11.11

Salt water toffees!


Ή, αλλιώς, φλόκες (έλα τώρα, που δεν ξέρεις τις φλόκες!), λίγο αλμυρούτσικες, όμως (αυτό το τελευταίο, δεν τους φαίνεται (πολύ)).
Προχθές που χάζευα στο διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε ένα βίντεο, καλαίσθητο ομολογουμένως (αλλά αυτό είναι άσχετο), από την Mimada del Bario, στο οποίο έδειχνε πώς να φτιάχνεις τέτοιες καραμελίτσες. Οι οποίες είναι από τις αγαπημένες μου. Οποία χαρά! Τα υλικά για να τις φτιάξεις είναι πιο απλά απ' ό,τι ίσως θα φαντάζεσαι, και είναι ό,τι ακριβώς θέλει να αποφύγει η περιφέρειά σου: βούτυρο, κρέμα γάλακτος, αλάτι, ζάχαρη: Καταδίκη.

30.10.11

Introducing Blythe


Ίσως να έχεις ακούσει για τις κούκλες Blythe. Αυτές, εν ολίγοις, έχουν μία ιστορία μακρά (καλά, μη φανταστείς και απ' τα αρχαία χρόνια). Ξεκίνησαν πριν από μερικές δεκαετίες να παράγονται από ένα εργοστάσιο παιχνιδιών, αλλά δεν είχαν καμία ανταπόκριση, και έτσι η παραγωγή τους σταμάτησε. Μετά από πολλά πολλά χρόνια, το ενδιαφέρον γι' αυτές τις κούκλες επανήλθε, και μάλιστα δριμύτερο. Έτσι, εκείνες οι πρώτες κούκλες έχουνε γίνει συλλεκτικές, και αυτές που παράγονται τώρα έχουν αστρονομικές τιμές. Έψαξα αρκετά, και δε βρήκα καμία με λιγότερο από 80 ευρώ (συν τα μεταφορικά). Συγγνώμη, αλλά δεν θα πάρω.

A pale view of hills


Ναι, ναι, πάλι αυτός ο Ισιγκούρο. Έχω μία ψύχωση με τους Ιάπωνες, προφανώς, δεν εξηγείται αλλιώς.
Επειδή είχα διαβάσει πέρυσι το Never Let me Go, και είχα ξετρελαθεί (από τα καλύτερα που έχω διαβάσει γενικώς), και μετά το Nocturnes, το οποίο ήταν επίσης εξαιρετικό, είπα να διαβάσω όλη του τη βιβλιογραφία, που δεν είναι και τόσο μεγάλη, δεδομένων των τόσων ετών που γράφει.
Μετά τον Καλλιτέχνη του Ρευστού Κόσμου, το οποίο δεν μου έκανε και τη μεγίστη των εντυπώσεων (ίσως επειδή το διάβασα στα ελληνικά-στη μετάφραση πάντα χάνουν, νομίζω, τα βιβλία), αλλά ήταν καλούτσικο, διάβασα το A Pale View of Hills.

28.10.11

Το τσάι της Ζηνοβίας


It's tea, time, λέμε!
Επειδή καφέδες δεν πίνω (μόνο έναν ελληνικό το πρωί), κατά διαστήματα, πηγαίνω στο Δρόμο του Τσαγιού, και φορτώνομαι τσάγια. Πολλά τσάγια, και ειδικά το χειμώνα. Όμως, ενώ είχα πάρει, σε κάποια στιγμή τα φίλτρα τους μου τελείωσαν, και βαριόμουν να κατέβω στο μαγαζί μόνο και μόνο για αυτά, και  το να χρησιμοποιώ σουρωτήρι είναι βρώμικη και μπελαλίδικη δουλειά.

23.10.11

Burda.

Σα να λέμε εγγύηση. Το περιοδικό αυτό, αν δεν το ξέρεις, είναι Γερμανικό, και το πρώτο του τεύχος κυκλοφόρησε, λέει (το wikipedia), το 1950. Αν ράβεις και δεν το έχεις ακούσει, τότε, τί να σου πω, δεν θέλω να σε προσβάλω, αλλά, πού ζεις;;;... Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι χάνεις.

18.10.11

Μια κάπα, μα ποιά κάπα

Φωτογραφία από το Burda.de

Κάπα δεν έχω φορέσει καμιά φορά. Εκτός από όταν ήμουν μωρό, που μου φόρεσε μία η μαμά μου, για να με ντύσει Κοκκινοσκουφίτσα στις απόκριες. Και, γενικώς, ποτέ δε μου άρεσαν, για να πω την αλήθεια. Ούτε στους άλλους, και πολύ περισσότερο σε μένα. Για όλα, όμως, υπάρχει η πρώτη φορά, και, επίσης, ποτέ μη λες ποτέ.
Στο τεύχος, λοιπόν, του Burda του Σεπτεμβρίου, βρήκα μία πολύ ωραία κάπα. Μπορεί και να με ξεγέλασε και η ωραία φωτογράφηση και το εν γένει στάιλινγκ και να μου γυάλισε η κάπα, αλλά, τέλος πάντως, όλα τα ρούχα εκείνου του θέματος (ήταν για ρούχα της δεκαετίας του '50), μου άρεσαν πολύ, και μακάρι να μπορούσα  να τα φτιάξω όλα. Προς το παρόν, λέω να ξεκινήσω με την εν λόγω κάπα, η οποία κατατάσσεται και στο επίπεδο αρχαρίων-υποτίθεται είναι πολύ εύκολη. Παρόλα αυτά, μέχρι στιγμής τα μάτια μου βλέπουν πουλάκια από την υπερπροσπάθεια που κατέβαλαν να ξεπατικώσουν το πατρόν από το περιοδικό. Αύριο θα κόψω το ωραιότατο μπουκλέ ύφασμα που πήρα από τον Ιχτιάρογλου, και θα δω αν μπορέσω (δηλαδή αν δε βαρεθώ), να το ράψω. Έπεται συνέχεια.

11.10.11

Λόλα, να ένα μήλο - το Ρ

ραπτομηχανή: Μπορεί να θεωρείς ότι η αγορά μιας ραπτομηχανής είναι μεγάλη εξτραβαγκάντζα για σένα. Και μπορεί και να έχεις δίκιο. Όχι όμως σίγουρα.
Αν με ρωτούσες ένα μόλις χρόνο πριν αν χρειάζομαι ραπτομηχανή, θα σου έλεγα ένα μεγάλο και απόλυτο όχι (κόψε κάτι...). Δηλαδή, την ήθελα, αλλά δεν ήταν μέσα στα σχέδιά μου ποτέ να σκεφτώ να αγοράσω μία. Υπήρξαν πολλές φορές που είπα, τί καλά θα ήταν να είχα μία μηχανή, να έραβα πιο γρήγορα, ας πούμε, αυτή την (απλή κατά τα άλλα) τσαντούλα, ή να κόνταινα αυτό το μπατζάκι ή να ανέβαζα τον ποδόγυρο αυτού του φορέματος, αλλά δεν το μετασχημάτιζα σε επιθυμία.

9.10.11

Χρυσό μου...


Πήγα, που λες, προχθές να αγοράσω υφάσματα για το φθινόπωρο. Είχα στο μεταξύ αποφασίσει ότι θα σταματούσα να παίρνω υφάσματα που, απλώς, μου έκαναν κλικ ή ήταν γελοιωδώς φθηνά (πράγμα που έκανα κατά κόρον τον πρώτο πρώτο καιρό). Όπως είπε και η μαμά μου, αφού έφτασα σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο (λέμε τώρα), θα πρέπει από δω και πέρα να αγοράζω υφάσματα-κομμάτια, δηλαδή υφάσματα καλής ποιότητας, για να φτιάχνω "καλά" - βλ. ποιοτικά- ρούχα.

30.9.11

Κούκλα είσαι σήμερα, σου λέω!

Λοιπόν, σήμερα θα σου πω για μία κούκλα. Αληθινή, όχι ανθρώπινη.
Η Μαρίνα, που λες, φτιάχνει κούκλες. Υπέροχες, όμως. Που πολύ θα ήθελα να τις φτιάχνω εγώ, αλλά δεν έχω την παραμικρή ιδέα για αυτή την τέχνη. Γιατί περί τέχνης πρόκειται.
Δες, ας πούμε, την Έφη, και πες μου ότι δεν είναι η πιο ωραία κούκλα που έχεις δει.


Η Μαρίνα κάνει ένα giveaway. Μπες εδώ και δες. Και, βασικά, χάζεψε τις υπέροχες κούκλες της, οι οποίες είναι όλες χειροποίητες και μοναδικές.

29.9.11

Φιρί-φιρί


Πήρα φιρίκια. Σιγά το νέο, θα μου πεις. Κι όμως. Τα φιρίκια, αυτά τα μικρούτσικα μηλαράκια (δες στη φωτογραφία τη διαφορά με τα μήλα), είναι πλέον σχεδόν σπάνιο είδος. Καλά, όχι και υπο εξαφάνιση τύπου, αλλά, να, δεν καλλιεργούνται πια και τόσο συχνά, ευδοκιμούν σε λίγες περιοχές, και βγαίνουν, νομίζω, σε συγκεκριμένη εποχή, λίγους μήνες το χρόνο. Σχεδόν συλλεκτικά, δηλαδή.

Amigurumi με το τσιγκελάκι





Κι εσύ που νόμιζες ότι η γιαγιά σου, που πλέκει με το τσιγκελάκι, είναι ξεπερασμένη. Πφ! Μπαναλιτέ, λές, ε; Λοιπόν, οι φίλοι μας οι Ιάπωνες έχουν πάει αυτήν την τεχνική σε άλλο επίπεδο. Ήτοι, amigurumi. Αυτά τα amigurumi είναι κουκλάκια, τα οποία πλέκονται με το τσιγκελάκι (crochet- στα αγγλικά δεν ακούγεται τόσο απαρχαιωμένο), και γεμίζονται, για να είναι τρισδιάστατα. Σου λέω πως δε μπορείς να φανταστείς τί σχέδια μπορούν να γίνουν! Κάνε μία αναζήτηση στο google, και θα δεις (θα σου δείξω εγώ).

Καραμελωμένα λεμόνια




Έκανα το λάθος προχθές, και πήρα τις Γλυκές Ιστορίες, ενώ είχα πει ότι δεν θα το ξανακάνω το ολίσθημα. Διότι, αγαπητή μού, είναι αδύνατον να ξεφυλλίσεις το περιοδικό, και να μη θελήσεις να φτιάξεις τουλάχιστον ένα από τα-σλουρπ- γλυκά του. Και να το καταβροχθίσεις. Συμφωνείς;

26.9.11

Μια φορά κι έναν καιρό...

...ήταν ένα πουκάμισο. Τζην. Ξεχασμένο από όλους.
Αυτό το πουκάμισο, που λες, το είχε αγοράσει η μαμά μου προ αμνημονεύτων χρόνων, και ποτέ δεν το φόρεσε. Όταν της το κατέσχεσα εγώ πριν μερικούς μήνες (που είχα πρωτοπάρει τη ραπτομηχανή), είχε ακόμα το ταμπελάκι με την τιμή πάνω του. Τρελή αγορά, δηλαδή. Το πήρα για να κάνω δοκιμές. Τί δοκιμές, δεν ήξερα τότε. Το πήρα πάντως. Μάζευε, κι ας είν' και ρόγες.
Προχθές, ξαφνικά και αιφνιδιαστικά, έπιασα το ψαλίδι, και άρχισα να κόβω:


21.9.11

Λόλα, να ένα μήλο - το Γ


γαζί. Αυτονόητο. Το γαζί είναι, βασικά, η ραφή, και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος. Γαζιά δεν θα χρειαστεί να κάνεις πολλά-ως είδος, εννοώ. Το απλό, ίσιο γαζί, σε διάφορα μήκη (από το πολύ στενό, για να ενισχύσεις κάποιο κόψιμο σύρριζα στη ραφή, μέχρι το πιο μακρύ, αντί για τρύπωμα-basting αγγλιστί-στο χέρι), το ζιγκ-ζαγκ, αν θέλεις να τελειώσεις τις άκρες του υφάσματος για να μην ξεφτίζουν (βαρετό, αλλά απαραίτητο), άντε και στο τσακίρ κέφι το scalloped, δηλαδή αυτό που είναι σαν ημισέληνος, για να κάνεις καμιά μαγκιά στο τελείωμα μιας  μπλούζας ή μιας φούστας. Σε ένα ποσοστό 80%, υποθέτω, θα κάνεις ίσια γαζιά, για να ενώνεις τα κομμάτια του υφάσματος μεταξύ τους. Βαρετό ακούγεται, αλλά δεν είναι. Έχει τις συγκινήσεις του το γάζωμα, σου λέω!

Φαγητό στη δουλειά



Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, ντρεπόμουν πολύ που η μαμά μου μου έδινε ταπεράκια ή σαντουϊτσάκια με το αλουμινόχαρτο τυλιγμένα στο σχολείο. Δεν είναι και πολύ κουλ για τα παιδάκια αυτό...
Τώρα που μεγάλωσα, όμως, έχουν τελείως αλλάξει τα πράγματα. Όχι πια ντροπές, όχι πια ετοιματζίδικο φαγητό! Τώρα, έχω τη δική μου τσαντούλα, αποκλειστικά για το κολατσιό μου!

19.9.11

La boîte aux bonbons

Κυριακή απόγευμα, και τα μαγαζιά κλειστά. Έχω εδώ και πόσο καιρό, που λέω θα πάω στη φιλενάδα μου, την Ελένη. Η Ελένη, λοιπόν, έχει ένα κοριτσάκι μερικών μηνών, και ένα αγοράκι γύρω στα δυόμιση έτη. Την προηγούμενη φορά που πήγα, υποσχέθηκα στο παιδί γλειφιτζούρια και αυτοκινητάκι (τί ολιγαρκές παιδί!). Όμως, ως άνθρωπος της τελευταίας στιγμής και της πλήρους ανοργανωσιάς, δεν πήγα μεσοβδόμαδα στην αγορά να πάρω το αυτοκινητάκι που ήθελε, και, ως γνωστόν, σε παιδί δεν τάζεις χωρίς να είσαι συνεπής στις υποσχέσεις σου... Έτσι, λοιπόν, βρέθηκα στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, να αγοράζω καραμέλες και γλειφιτζούρια. Ευτυχώς, και στο ψιλικατζίδικο, αντί για αυτοκινητάκι, είχε ένα αεροπλανάκι (ακόμα καλύτερο μεταφορικό μέσο, λέω εγώ) με το Μίκυ οδηγό. Πήγα και στο ζαχαροπλαστείο, για να πάρω ένα γλυκάκι για την επίσκεψη (επίσκεψη σαν παλιά, με το γλυκό στο χέρι)-πήρα και για μένα ένα μικρό (τόσο δα).

12.9.11

Λόλα, να ένα μήλο - το Ξ

ξηλώνω, ξήλωμα: Ξενέρωμα. Δηλαδή, την έκανα τη βλακεία, και τώρα πρέπει να τη διορθώσω. Αυτό γίνεται με ένα μικρό ψαλιδάκι ή με ένα ειδικό εργαλείο, το οποίο ονομάζεται ξηλωτήρι. Τουλάχιστον έτσι μου είπανε στο μαγαζί που πήγα για να το αγοράσω. Δεν γνωρίζω αν είναι δόκιμος ο όρος, εγώ το ήξερα seam ripper (πιο κουλ ονομασία). Το δικό μου ονομάζεται Jack. Τέλος πάντων. Ο Jack, που λες, κάνει τη βρώμικη δουλειά για σένα. Έχει συνήθως ένα άκρο που είναι πολύ μυτερό, και ακόμα ένα που έχει μία μικρή μπίλια στην άκρη. Και είναι κοφτερό. Φυσικά, την έχω πατήσει περισσότερες από μία φορές, και από τη βιασύνη μου (και τα νεύρα μου, που έπρεπε να ξηλώσω αυτό που είχα φτιάξει) τρύπησα το ύφασμα με τη μυτερή μεριά του. Πολλή πλάκα. Αλλά σοβαρά: αυτό το εργαλείο θα το χρειαστείς, διότι λάθη σίγουρα θα κάνεις. Ακόμα και έμπειρες μοδίστρες κάνουν, λέει, λάθη. Έτσι έχω ακούσει.

10.9.11

Ανδρικό ριγέ πουκάμισο-Βιοτεχνία ανδρικών υποκαμίσων / Μέρος 2ο

Λοιπόν. Θυμάσαι το "πουκάμισο το θαλασσί"; Ε, από τις προμήθειες των υφασμάτων για ανδρικά πουκάμισα που πήρα, έφτιαξα ακόμα ένα φόρεμα, από το πατρόν της Vogue8570. Το ύφασμα είναι ριγέ, αρκετά λεπτό και ευκολοσιδέρωτο. Ωραία ποιότητα. Επειδή είναι λίγο διαφανές, του έβαλα και τη φόδρα που προέβλεπε το πατρόν, πράγμα το οποίο συνήθως το βαριέμαι. Το ύφασμα του "γιακά", το λευκό, είναι πάλι ύφασμα από ανδρικό πουκάμισο, το κλασικό βαμβακερό λευκό-νομίζω. Το κουμπί προέρχεται από ένα παλιό πουκάμισο της μαμάς μου, το οποίο το έκανα κομματάκια (δήθεν για να το φέρω στα μέτρα μου, αλλά, τελικά, το κατέστρεψα-είπαμε: προχωράω με τη μέθοδο "δοκιμή και σφάλμα"). Έκανα για ακόμα μία φορά (!) το λάθος και πήρα λάθος τα μέτρα μου, και βγήκε λίγο μεγάλο, ειδικά στο πάνω μέρος του. Χρειάζεται σίγουρα διόρθωμα στον γιακά, που είναι το χειρότερο από όλα να διορθωθεί, μιας και ήταν και το δυσκολότερο για να φτιαχτεί. Φυσικά, αφού το έκανα, είναι έως και απίθανο να πάρω το εργαλειάκι μου και να αρχίσω να ξηλώνω. Μπα. Μια χαρά είναι και έτσι:


Θυμήθηκα, επίσης, ότι σε κάποια στιγμή είχα πέσει στο ma chemise d' homme, το οποίο είναι ένα site αφιερωμένο στις μετατροπές που μπορούν να γίνουν σε ένα ανδρικό πουκάμισο (και σε ανδρικά κοστούμια γενικά), ώστε αυτό να μεταμορφωθεί σε ένα γυναικείο ένδυμα (μπλουζάκι, φόρεμα, φούστα...). Ωραίο περιβάλλον, και πολύ ωραίες ιδέες και εμπνεύσεις (έχω εδώ και κάτι μήνες πάρει παλιά πουκάμισα του αδερφού μου, αλλά δεν αποφασίζω να πάρω το ξηλωτήρι στα χέρια μου-είπαμε, μισώ το ξήλωμα). Τσέκαρέ το, πιστεύω ότι θα σου αρέσει. ♥

*Photo frame από το Pugly Pixel. 

Ahoy, sailor!

Θυμάσαι αυτήν την επιθυμία; Είπα ότι το θέλω. Και το προσπάθησα. Δε μου βγήκε όπως το ήθελα, αλλά είναι ΟΚ, φοριέται.
Πήρα αυτό το πατρόν από το sewdirect:

Χρησιμοποίησα μόνο το επάνω μέρος του, και στη φούστα έφτιαξα μικρές πιέτες σε όλο την περίμετρο της μέσης. Είχα πολλά προβλήματα στο ενδιάμεσο, επειδή πάλι δεν μπόρεσα να υπολογίσω καλά το μέγεθός μου. Και πάλι έκανα το λάθος να μη σκεφτώ πριν πάρω το ψαλίδι. Έκοψα το πάνω μέρος στα πλάγια, επειδή μου ήταν φαρδύ (νόμιζα), και το παράκανα. Και μετά δεν μπορούσα να τα ενώσω. Καταστροφή. Το παράτησα για μερικές μέρες, γιατί με εκνεύρισε, και μετά αποφάσισα να βάλω έξτρα ύφασμα για να το ξαναφαρδύνω-σε δουλειά να βρισκόμαστε. Το πάνω μέρος είναι, στην ουσία, ένα πουκάμισο από μόνο του, και είναι η πρώτη φορά που έραβα πουκάμισο, και σας λέω, είναι δύ-σκο-λο! Πρέπει να είσαι ακριβής στις μετρήσεις, στα κοψίματα, στις ραφές και στα περιθώριά τους, στα σημάδια και τα ταιριάσματα. Εφιάλτης.
Τέλος πάντων. Έραψα και την κόκκινη ζώνη, που φαινόταν τόσο ωραία στη φωτογραφία, και ωρίστε:

♥

Λόλα, να ένα μήλο - το Β


βελόνα: Μεγάλο θέμα. Οι βελόνες των ραπτομηχανών έχουν νούμερα. Γενικά,όσο πιο μεγάλο το νούμερο της βελόνας, τόσο πιο χοντρό το ύφασμα που ράβει. Τα νούμερα της βελόνας που υπάρχουν τυπικά είναι τα 60-65-70-75-80-90-100-110-120 (ευρωπαϊκά). Εγώ στην αγορά έχω συναντήσει μόνο τα 70-80-90-100. Δεν ξέρω πού πήγαν τα υπόλοιπα.
Τώρα. Πώς διαλέγεις ποιό νούμερο είναι το κατάλληλο για το ύφασμα που έχεις; Υπάρχουν οδηγοί για αυτό, αν ψάξεις στο internet θα βρεις πολλές αντιστοιχίες μεταξύ υφάσματος και αριθμού βελόνας. Ένας σχετικά ασφαλής κανόνας λέει ότι τα μεσαία νούμερα, δηλαδή τα 70, 80, άντε και 90 είναι εντάξει, όταν πρόκειται να ράψεις νορμάλ υφάσματα που προορίζονται για ρούχα-βαμβακερά, και μικτής ύφανσης με λίγο ελαστικό. Για τα πιο χοντρά υφάσματα, και όταν πρέπει να ράψεις πολλά στρώματα υφάσματος μαζί, πάρε πιο χοντρές βελόνες. Θέλει λίγη προσοχή, διότι, αν διαλέξεις μικρότερο νούμερο βελόνας, μπορεί να σπάσει, να τραβήξει και να μπερδέψει την κλωστή, και αν διαλέξεις μεγαλύτερο, θα δημιουργήσει μεγάλες τρύπες στο ύφασμα, οι οποίες, φορώντας το ρούχο, και καθώς αυτό τεντώνεται με τις κινήσεις σου, θα γίνονται μεγαλύτερες. Δεν το θέλεις αυτό.
Βελόνα, κανονικά, λέει, θα πρέπει να αλλάζεις όταν αρχίζεις ένα καινούριο ρούχο. Αλλά, αν το ρούχο είναι ένα μπλουζάκι (τόσο δα), πες παιδικό, πρέπει να αλλάξεις βελόνα; Πολύ σχετικό, επομένως. Καλό είναι, βέβαια, να έχεις στο μυαλό σου πως, όσο πιο καινούρια η βελόνα που χρησιμοποιείς, τόσο πιο μικρές οι πιθανότητες να στραβώσει ή ακόμα και να σπάσει, πράγμα άσχημο. Τα αποτελέσματα μπορεί να είναι από μπέρδεμα της κλωστής (και κουβάρι στο πίσω μέρος του υφάσματος που δύσκολα ξεμπερδεύεται), μέχρι μάσημα του υφάσματος ή και σκίσιμό του. Μπρ. Μου έχουν συμβεί όλα αυτά (και άλλα πολλά), και πήγε τσάμπα ο κόπος μου. Τώρα προσέχω, διότι πρέπει να έχω. Να θυμάσαι ότι, όταν στραβώνει η βελόνα, δεν φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού. Έχεις, όμως, άλλες ενδείξεις: ακούγεται ένας ενοχλητικός θόρυβος από τη μηχανή σου (εγώ στην αρχή, που νόμιζα ότι μία βελόνα σου πήγαινε και ένα χρόνο, πανικοβλήθηκα, διότι νόμιζα ότι χάλασε η μηχανή μου, τακ-τακ και τακ-τακ).
Και τα δύο αυτά θέματα, δηλαδή ποιό νούμερο να χρησιμοποιήσεις και πότε να αλλάξεις τη βελόνα σου, είναι, δυστυχώς, θέμα εμπειρίας (με το μάτι, που λέει και η μαμά σου για τα φαγητά, και σου σπάει τα νεύρα). Και λέω "δυστυχώς", διότι υπάρχουν τόσες πολλές παράμετροι που πρέπει να σκεφτείς, που μόνο αν κάνεις το λάθος δυο-τρεις (τεσσερεις-πέντε) φορές θα αποκτήσεις την εμπειρία για να μην το ξανακάνεις. Όπως με όλα τα πράγματα (σχεδόν).
Στο εμπόριο κυκλοφορούν συνήθως σε σετ. Μπορεί να είναι, ας πούμε,ένα σετ των πέντε βελονών ίδιου μεγέθους ή ένα σετ των δέκα βελονών με δύο βελόντες για κάθε μεγεθος. Καλή περίπτωση είναι να πάρεις ένα σετ με τέσσερα-πέντε χαρτονάκια, με ένα μέγεθος το καθένα, για να σου βγει οικονομικότερα. Ένα μέρος για να το κάνεις αυτό είναι το singermachines.co.uk.Θα βρεις και άλλα. Αν παραγγείλεις και κανένα ποδαράκι για τη μηχανή σου ή κανένα άλλο συμπαρομαρτούντο για τα σύνεργά σου, θα αποσβέσεις (και με το παραπάνω) τα έξοδα αποστολής (που δεν είναι και τόσο
υψηλά).
Τέλος, και δεν θα αναφερθώ πολύ σε αυτό, επειδή δεν έχω καθόλου εμπειρία, υπάρχουν και βελόνες που είναι ειδικές για ελαστικά υφάσματα, για τζην, για δέρματα,  κλπ. Για περισσότερες λεπτομέρειες, για το ποιες βελόνες ταιριάζουν στη μηχανή σου (αν και είναι, νομίζω, universal), και πώς τις τοποθετείς, καλύτερα να προστρέξεις στο εγχειρίδιό της.


Προσοχή: τα παραπάνω, όπως και όλα όσα γράφονται σε αυτό το ιστολόγιο, αποτελούν αποτελέσματα δικών μου ερευνών και πειραματισμών, και είναι σε ένα μεγάλο βαθμό υποκειμενικότητες. Ό,τι γράφεται, εν-νο-εί-ται πως ΔΕΝ είναι απαραίτητα σωστό (μερικές φορές ούτε καν για μένα) και απολύτως αληθές, και ουδεμία ευθύνη φέρω αν τα πάρεις όλα τοις μετρητοίς ;).

6.9.11

Πατρόν

Παρήγγειλα από το sew direct αυτό:

Μου αρέσει πολύ η βαθιά πλάτη του φορέματος, όπως καιη γεμάτη φούστα. Το κακό είναι ότι είναι πολύ αργά (για καλοκαίρι) για να το φτιάξω. Μπορεί να το προσπαθήσω. ♥

Λοιπόν, αυτά τα πραγματάκια είναι εθιστικά, σου λέω!
Πήρα από το ebay αυτό το πλαστικό πραγματάκι, με το οποίο ξεκινάς να φτιάξεις ένα, και καταλήγεις να φτιάξεις ντουζίνες (υπερβάλω λίγο, αλλά το πιάνεις το νόημα). Τα kanzashi είναι υφασμάτινα λουλουδάκια, τα οποία οι Ιαπωνέζες τα χρησιμοποιούν για να στολίζουν τα μαλλιά τους, και είναι σούπερ ντούπερ χαριτωμένα! Φτιάχνονται πολύ εύκολα και γρήγορα, και συν τοις άλλοις, εκμεταλλεύεσαι και όλα εκείνα τα εναπομείναντα μικρά κομματάκια υφάσματος, που δε σου πάει η καρδιά να πετάξεις.
Θα με ρωτήσεις με αγωνία: πού μπορώ να τα χρησιμοποιήσω; Λοιπόν. Μπορείς να φτιάξεις δυο-τρία (δε θα σου πάρει περισσότερο από 5 λεπτά) και να τα κολλήσεις σε μία παιδική στέκα ή σε κανένα κοκκαλάκι/τσιμπιδάκι για τα μαλλιά, ή στο πέτο ενός κοριτσίστικου μπουφάν. Επίσης, μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις σαν ψηφιακό στολίδι, όπως εδώ παρακάτω:





Χαριτωμένα,ε; ♥

4.9.11

Η...άγρια επιλογή (!) - Μέρος δεύτερο

Οι θεοί της ραπτικής ήταν μαζί μου χθες. Δεν ξεκίνησα καλά. Καθόλου καλά. Πώς είπα; "Σκέψου δύο φορές και κόψε μία"; Εσύ είσαι που το είπες αυτό; Έκανα το ακριβώς αντίθετο. Οι οδηγίες έλεγαν να σχεδιάσω σε χαρτί και να κόψω δύο κομμάτια πατρόν, στην ουσία παραλληλόγραμμα, ένα για τη φούστα και ένα για τη ζώνη. Φυσικά, είπα ότι, αφού τα κομμάτια του πατρόν θα ήταν απλά ορθογώνια, δεν χρειαζόταν να το κάνω αυτό. Θα έκοβα κατευθείαν στο ύφασμα. Είχα κάνει πριν τους υπολογισμούς μου στο χαρτί, λεπτομερείς και αναλυτικούς. Την ώρα, όμως, που ήμουν πάνω από το ύφασμα με το ψαλίδι στο χέρι, κοίταξα λάθος αριθμό (!), και έκοψα τη ζώνη πιο λεπτή απ' ό,τι έπρεπε, και, το χειρότερο, στραβά. Τέλεια. Με τη μέθοδο της μπακαλικής, τα μαγείρεψα από δω, τα μαγείρεψα από κει,  μείωσα τα περιθώρια ραφής, έκοψα ένα κομμάτι ζώνης αντί για δύο, το οποίο το δίπλωσα στη μέση, και τα βόλεψα. Φιου!
Φοβόμουν λιγάκι ότι το ένα μέτρο ύφασμα που πήρα από την Εύη δεν θα ήταν αρκετό, αλλά τελικά όλα πήγαν καλά. Έκανα μία σειρά από μεγάλα γαζιά (τα μεγαλύτερα που έχει η ραπτομηχανή μου) στο επάνω μέρος των κομματιών της φούστας, και μετά τα σούρωσα. Το δυσκολότερο κομμάτι σε αυτή τη φούστα είναι να σουρωθεί ομοιόμορφα η φούστα, και μετά να ραφτεί σωστά στη ζώνη. Χρησιμοποίησα πολλές καρφίτσες (φυσικά, κατατρυπήθηκα), και έκανα αρκετή ώρα μέχρι να ράψω το μπρος και πίσω κομμάτι στη ζώνη, γιατί σταματούσα τη μηχανή κάθε δύο εκατοστά, ώστε να ελέγξω αν έχω πιάσει ύφασμα που δεν πρέπει από κάτω, και να βγάλω τις καρφίτσες για να μη στραβώσει η βελόνα της μηχανής. Παιδεμός, σου λέω. 
Το φερμουάρ είναι κρυφό και δε με δυσκόλεψε, και τον ποδόγυρο τον έραψα στο χέρι, όπως επίσης και τη μέσα μεριά της ζώνης στη φούστα (η υψηλή ραπτική (λέμε τώρα) απαιτεί πολύ ράψιμο στο χέρι, και αυτό το ύφασμα, τόσο όμορφο, πρέπει να το περιποιείται κανείς ανάλογα). 
Το ύφασμα της φούστας είναι αρκετά κρουστό για να στέκεται από μόνο του (η φούστα στέκεται όρθια, ακόμα και χωρίς εμένα μέσα), και δίνει ένα εφέ μπαλαρινέ τουτού(ς). Στο γάμο δεν πήγαμε, τελικά, αλλά εγώ ράφτηκα!
♥
*Photoframe από το Pugly Pixel

2.9.11

Το πρώτο μου τσαντάκι

Πριν ακόμα πιάσω να ράψω ενδύματα, ξεκίνησα με τα εύκολα: έραψα πρώτα μια ποδιά (must αυτό για τις αρχάριες μοδίστρες), μετά έπεσα πάνω στο blog της Lisa, το οποίο είναι φουλ στις συμβουλές και τα μαθήματα για να φτιάξεις κι εσύ την τσαντούλα σου, όπως την θες. Και, επειδή μου αρέσουν πολύ οι τσάντες με αυτά σίδερα στο άνοιγμά τους, όπως των γιαγιάδων μας, παρήγγειλα από το internet τέτοια σίδερα, και πολλά υφάσματα με πολύχρωμα σχέδια, και έφτιαξα αυτό:


Προσπαθώ να στρωθώ να της περάσω κανένα λουράκι (τί λουράκι, όμως;), αλλά, ξέρεις: αφού κάνει τη δουλειά της και έτσι... Στην επόμενη που θα φτιάξω.

1.9.11

Η...άγρια επιλογή (!) - Μέρος πρώτο

Le choix sauvage - ελληνιστί, η άγρια επιλογή. Όσον κι αν έψαξα, δε μπόρεσα να βρω πώς λένε οι Γάλλοι αυτό το είδος υφάσματος (αν το λένε όντως έτσι), το οποίο είναι μετάξι μεν, λίγο "άγριο" στην όψη δε (έχει λίγους κόμπους στην υφή του). Αυτό το ύφασμα είναι καλύτερο ποιοτικά από το σαντούγκ (μη ρωτάς γιατί, πάντως είναι σίγουρα πιο ακριβό), και πολύ όμορφο!
Τελικά, δεν ξέρω αν είναι η άγρια επιλογή ή όχι, πάντως δύσκολη είναι σίγουρα. Δυσκολεύτηκα πολύ να πάρω απόφαση για να χρησιμοποιήσω τέτοιου είδους ύφασμα. Όχι τόσο επειδή είναι πιο ακριβό από τα υφάσματα που μέχρι τώρα έχω χρησιμοποιήσει (τα εξής δύο: βαμβακερά), αλλά επειδή λυπάμαι να πάει χαμένο-κάποιος θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει καλύτερα. Το αποφάσισα, όμως. Σήμερα θα ανασκουμπωθώ, θα πάρω βαθιά ανάσα, και μετά το ψαλίδι ανά χείρας. "Σκέψου δύο φορές, και κόψε μία", θα λέω από μέσα μου, και βουρ.
Η Gertie έχει ένα πολύ ωραίο μάθημα για να φτιάξεις ωραιότατη φούστα, σε vintage στυλ. Έχω ένα γάμο να πάω (ευκαιρία ζητάω-νομίζω ότι θα πάω στο γάμο μόνο και μόνο για να βρω δικαιολογία στον εαυτό μου για να "ραφτώ"), και θα τη φτιάξω μ' αυτό το μετάξι που μου έδωσε η Εύη. Ελπίζω να πάνε όλα καλά.
* Frame από το Pugly Pixel, καρφίτσα από το kitschy digitals

Συνεχίζεται.

30.8.11

Petit-fours!


Πέρασα σήμερα από το Petit-Four. Θυμάσαι εκείνα τα πτι-φουρ (τα πτιφούρια λέω, ντε) του κάποτε; Ε, αυτά είναι του σήμερα. Και πολύ νόστιμα. Μικρά κουλουράκια, με χρωματιστή ζάχαρη και με κουβερτούρα, που λιώνουν στο στόμα. Την άλλη φορά θα πάρω να δοκιμάσω και άλλες γεύσεις. Μιαμ.
♥
\


*Photo frames και tapestrip από το Pugly Pixel