Tube top

Αυτό το μπλουζάκι είναι ένα μπλουζάκι της μισής ώρας, που λες. Έχεις μισή ώρα; Φτιάξε ένα μπλουζάκι, τύπου.

Η Ροζαλία πάει στο διαγωνισμό

Όχι που δεν θα το έφτιαχνα. Ροζ και να μου ξέφευγε; Όου νόου.

Surf green, dude!

Είχα βάλει στο μάτι από πολύ καιρό (και) αυτό το πατρόν, και τελικά τις προάλλες το παρήγγειλα από το sewbox. Το περί ου ο λόγος πατρόν, αν θες να μάθεις, είναι το Violet της Colette, και ο κυριότερος λόγος για τον οποίο το ήθελα, είναι ο γιακάς του. Αυτόν τον γιακά οι αγγλόφωνοι τον λένε "γιακά του Πήτερ Παν", εδώ δε νομίζω να τον λένε κάπως. Ίσως γιακά του φλώρου. Θα του ταίριαζε. Τέλος πάντων, αυτός ο γιακάς πολύ μου αρέσει, απ' ό,τι κατάλαβες, καθ' ότι κατά βάθος (ίσως και κατά επιφάνεια) είμαι πολύ φλώρος.

Το Κηπολόγιο!

Αν καταπιάνεσαι με οποιουδήποτε είδους χειροτεχνία, δε μπορεί, όλο και σε κάποια στιγμή ασχοληθήκες με την κηπουρική-λίγο ή πολύ. Τι είπες; Όχι; Σου το λέω από τώρα, και μην πεις πως δεν σε προειδοποίησα: Εννοείς "όχι ακόμα"-διότι από αυτό δεν θα γλυτώσεις, σ' το λέω.
Υπάρχει, νομίζω, κάτι το καθησυχαστικό όταν ασχολείσαι με τα φυτά, κάτι αρχέγονο, υποθέτω, ξυπνάει μέσα σου όταν χώνεις τα χέρια σου στο χώμα. Αν σου αρέσει η δημιουργία σε οποιαδήποτε μορφή της, δε μπορεί παρά να συγκινηθείς από τη διαδικασία της φύτευσης, της μεταφύτευσης, του σκαλίσματος, του ποτίσματος, και, τέλος, φυσικά, του ίδιου του αποτελέσματος: τα λουλούδια είναι τόσο όμορφα! Και νιώθεις και μια υπερηφάνεια, όταν τα βλέπεις να μεγαλώνουν, αυτό πού το βάζεις;
Εμένα, που λες, η γιαγιά μου είχε τρέλα με τα λουλούδια (κυρίως με τα λουλούδια). Τότε, που ήμουνα πολύ μικρή (κάπου στα 25-30 χρόνια πριν- γκουχ-γκουχ), είχε έναν κήπο τίγκα στις τριανταφυλλιές, και σε λοιπά φυτά, πράσινα και πολύχρωμα, τα οποία τώρα δε μπορώ να θυμηθώ, διότι τότε ούτε να γυρίσω να τα κοιτάξω. Ναι, ναι. Ως μωρό/παιδί, έχω άπειρες φωτογραφίες σε αυτόν τον κήπο, νά, δες, αν δε με πιστεύεις,

αλλά ποτέ μου δεν θέλησα, όσο υπήρχε αυτός ο κήπος, να ασχοληθώ μαζί του, να ενδιαφερθώ, να ρωτήσω κάτι βρε παιδί. Η πλήρης αδιαφορία, σου λέω. Το μόνο που με ένοιαζε, ήταν να κάνει βερύκοκα η βερυκοκιά που υπήρχε μπροστά στο μπαλκόνι, ώστε η γιαγιά μου να τα κάνει μαρμελάδα και βερυκοκάδα (ακόμα τις θυμάμαι αυτές τις γεύσεις).

Άλεφ

Όταν παίρνω στα χέρια μου ένα βιβλίο του Κοέλο, ξέρω ότι θα το τελειώσω πολύ γρήγορα, καθώς είναι πολύ ευκολοδιάβαστος, και αρκετά ευχάριστος (σε μένα). Αυτό συνέβη και αυτή τη φορά, με το Άλεφ, το οποίο έπιασα στα χέρια μου το απόγευμα, και μέχρι τη μία το βράδυ το είχα τελειώσει, κάνοντας και ένα διάλειμμα μεγαλούτσικο στο ενδιάμεσο για βόλτα. Είναι από αυτά τα βιβλία που δε μπορείς να σταματήσεις να τα διαβάζεις, λίγο επειδή ρέουν σα νεράκι (έχει βρει τη χρυσή συνταγή αυτός, και γράφει σαν τρελός, ένα βιβλίο, ανά δίμηνο, που λέει ο λόγος), λίγο επειδή λες, τί άλλο θα μου πει παρακάτω, λίγο επειδή λες, δε μπορεί, θα κάνει τη μεγάλη έκπληξη (αλλά δεν την κάνει).

Φούστα-τουλίπα

ΟΚ, είπα ότι θα το έκανα σετάκι το μαντώ της προηγούμενης ανάρτησης με μία φούστα, και δε μπορούσα να αντισταθώ, δεδομένου ότι μου είχε περισσέψει και αρκετό ύφασμα. Χρησιμοποίησα το πατρόν Marie skirt από το BurdaStyle, το οποίο ήταν δωρεάν (γιούπι), και προέκυψε μία φούστα λίγο παράξενη, μία φούστα τουλίπα, που δε μπορείς να πεις ότι είναι και η πιο κολακευτική φούστα στον κόσμο, λόγω της γραμμής της, αλλά δεν πειράζει, έχει στυλ και χαρακτήρα (νομίζω).

Τί απέγιναν οι cartes postales;

Θυμάσαι εκείνα τα κομμάτια χαρτί, που έστελναν οι άνθρωποι σε εορτές, και λοιπά ευχάριστα γεγονότα; Ναι, έχεις δίκιο, κι εγώ κόντευα να τα ξεχάσω. Τα λέγανε cartes postales (γαλλιστί, mais oui), και από πολύ παλιά τις στέλνανε με το ταχυδρομείο (ναι, εκείνο που σου φέρνει πλέον μόνο λογαριασμούς για να πληρώσεις, και σχεδόν ποτέ τίποτα ευχάριστο)... Σου κουδουνάει κανα κουδούνι μέχρι τώρα (i.e. ring a bell?);
Ας πάρω, όμως, τα πράγματα από την αρχή...