Μέντα

Η απόχρωση αυτή, σου λέει, της μέντας είναι πολύ στη μόδα αυτή τη σαιζόν. Καθόλου δε με νοιάζει εμένα αυτό (εντάξει, ίσως λίγο), απλώς όταν είδα ύφασμα με αυτό το χρώμα στον Ιχτιάρογλου, όρμηξα ευθύς αμέσως να το πάρω. Η ποιότητά του είναι τύπου Σανέλ (mais oui), είναι πολύ όμορφο και ελαφρύ, και πολύ χυτό.
Είπα να το ράψω γρήγορα, επειδή το είδος του υφάσματος δεν επιτρέπει να το φορέσεις μέσα στο καλοκαίρι, είναι ανοιξιάτικο. Άργησα λίγο, η αλήθεια είναι, αλλά ευτυχώς βοήθησε ο καιρός και μπόρεσα να το φορέσω, δύο βδομάδες τώρα.
Το πατρόν το οποίο χρησιμοποίησα είναι το Vogue V8232, κλασικό πλέον (για μένα), και χρησιμοποιημένο εδώ και εδώ, και σε ακόμα ένα φόρεμα, το οποίο ακόμα δεν σου έχω δείξει (με μπλε ρουά σαντούγκ και δαντέλα σαντιγύ,  δεν ξέρω πώς μου ξέφυγε και δεν σου το έδειξα- θα πάθεις πλάκα αν το δεις-λέμε τώρα). Δοκιμασμένα πράγματα, δηλαδή. Όπως πάντα. Τα πατρόν στα χέρια μου φτουράνε, τί να λέμε.
Το ρέλι στη φούστα του φορέματος είναι προσθήκη μετά από σύσταση του καλού μου (!), ο οποίος, αφού με είδε να το προβάρω, μου είπε "θα ήταν ωραίο, αν είχε και μία γραμμή (sic) μαύρη στο κάτω μέρος της φούστας" (μετάφραση: ...αν είχε ένα ρέλι στον ποδόγυρο). Είχε δίκιο. Και στο σημείο αυτό, θα ήθελα να σε προκαλέσω να παρατηρήσεις το περί ου ο λόγος ρέλι, το οποίο μέσα στα σκοτάδια στα οποία το διάλεξα μέσα από τα κουτιά μου με τα διάφορα, το είδα μαύρο, αλλά, αφού το έραψα και το είδα στο φως της ημέρας την επομένη, μου προέκυψε σκούρο μεν, μπλε δε. Δεν πειράζει. Αν δε βαρεθώ σε κάποια στιγμή,  θα το αλλάξω και θα βάλω ένα μαύρο (χμ... κάτι μου λέει ότι θα μείνει για πάντα, αλλά ποιός νοιάζεται; Πολλοί θα το δουν, λίγοι θα το καταλάβουν. Ελπίζω.).
Νά ΄το, λοιπόν, το φόρεμα, φωτογραφισμένο στις εξοχές και στους ωραίους κήπους:

♥

Τζένη-Τζένη

Οι Αμερικάνοι λένε "αν κάτι δουλεύει, γιατί να το αλλάξεις;". Και έχουν δίκιο.
Έχοντας αυτό κι εγώ κατά νου, στράφηκα για ακόμα μία φορά σε αγαπημένο και δοκιμασμένο πατρόν: Το Jenny από το Burdastyle. Το πατρόν αυτό τα έχει όλα (και συμφέρει): Απαιτεί λίγο ύφασμα (με εβδομήντα εκατοστά υφάσματος είσαι παραπάνω από εντάξει), φτιάχνεται πολύ εύκολα, κολακεύει το σώμα, και είναι τόσο απλό σα σχέδιο, που μπορείς να το φτιάξεις με όσο λουλουδάτο ντεσέν γουστάρεις.
Όταν, λοιπόν, πήγα πριν από κανα δυο εβδομάδες να χαζέψω τις καινούριες παραλαβές στον Ιχτιάρογλου, το μάτι μου έμεινε σε ένα ωραιότατο εμπριμέ, το οποίο ήταν μία καμπαρντίνα σε ελαστικό (όσο πρέπει) ύφασμα. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα, ήταν ότι το φόντο του εμπριμέ δεν ήταν άσπρο, αλλά μαύρο. Ό,τι πρέπει γι' αυτή την εποχή την ενδιάμεση, σκέφτηκα η καλή σου, και ο επόμενος ήχος ήτανε το "χρουτς" από τον αποχωρισμό του υφάσματος από το τόπι του. Με 'γεια σου, είπε η Εύη! Με γεια μου, λοιπόν, και το πρώτο πατρόν που σκέφτηκα με τέτοιο πλουμιστό ντεσέν, ήταν η Τζένη, την οποία την έχω ξαναχρησιμοποιήσει εδώ κι εδώ.
Η αλήθεια είναι ότι μαζί με το ύφασμα πήρα και φόδρα, την οποία έχω ήδη κόψει και ράψει, αλλά ακόμα δεν την έχω βάλει στη φούστα, γιατί, εχμ, ξέρεις: βαριέμαι. Ίσως αργότερα, που θα τη φορέσω χωρίς καλσόν, να τη βάλω για να μη φεγγίζει (πρέπει, βέβαια, να ξηλώσω τη ζώνη από τη μέσα μεριά, για να μπει η φόδρα ενδιάμεσα, και μετά να την ξαναράψω στο χέρι-αυτό το κάνω πάντα στο χέρι, μπλα μπλα, μόνο που το είδα γραμμένο κουράστηκα). Προς το παρόν είναι μια χαρά έτσι, και ήδη την έχω φορέσει πολλές φορές. Το καλό είναι ότι και το ύφασμα είναι πολύ βολικό, ευκολοσιδέρωτο και άνετο (επειδή περιέχει ελαστικό).
Τη φούστα έχω περίπου μήνα που την έφτιαξα, αλλά με τούτα και με κείνα δεν βόλεψε να τη φωτογραφίσω. Τις προάλλες που πήγα στα Ιωάννινα με τον καλό μου, όμως, σκέφτηκα ότι ήταν ευκαιρία. Χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, ιδού και οι υπόλοιπες φωτογραφίες του ρούχου, μαζί με μερικές από την παλιά πόλη των Ιωαννίνων:

Ως υστερόγραφο, θα σε αφήσω με κάτι που έπρεπε από καιρό να κάνω, αλλά με πήρε παραμάζωμα η καθημερινότητα και δεν πρόλαβα: πριν από μερικούς μήνες η Αγγελική από το Pour Angelique (να πας από το μπλογκ της, να δεις πόσο καλόγουστα και πρωτότυπα κοσμήματα φτιάχνει) διοργάνωσε ένα διαγωνισμό στο facebook, στον οποίο κέρδισα ένα υπέροχο κολιέ, που πολύ το φόρεσα και το ευχαριστήθηκα. Νά 'το:

♥

Τί φόρεσα στην Κινέζικη Πρωτοχρονιά

Η Κινέζικη Πρωτοχρονιά ήταν την προηγούμενη Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου, κι εγώ συνειδητοποίησα ότι στην προηγούμενη ανάρτηση δεν σου ευχήθηκα καλή χρονιά! Καλή χρονιά, λοιπόν, έστω και κινέζικη!!!

Φέτος είναι η χρονιά του φιδιού στο κινέζικο ημερολόγιο. Χρονιά με αντιθέσεις, λέει, και άλλα παράξενα, αλλά δεν θα σου τα πω εγώ αυτά, γκουγκλάρισέ τα, αν θες να μάθεις κι άλλα.

Θα μου πεις τώρα, πώς μου ήρθαν όλα αυτά. Θα σου πω: πήγα στον εορτασμό της κινέζικης πρωτοχρονιάς χθες, στην China town (!) της Θεσσαλονίκης (στην οδό Αισώπου, δίπλα στα δικαστήρια). Και πέρασα πολύ όμορφα! Σύμφωνα με το έθιμο, που λες, ένα λιοντάρι περνάει από όλα τα μαγαζιά, για να δώσει τύχη και ευμάρεια στους ιδιοκτήτες του. Με τη συνοδεία ενός μεγάλου τύμπανου και μεταλλικών δίσκων, τα οποία δημιουργούσαν όμορφη ατμόσφαιρα με τους υποβλητικούς τους ήχους και το ρυθμό τους, το κινέζικο λιοντάρι γύρισε όλα τα κινέζικα μαγαζιά της περιοχής, χορεύοντας και κάνοντας τις φιγούρες του, διώχνοντας έτσι τα κακά πνεύματα, και σκορπίζοντας καλή ενέργεια και καλοτυχία. Να, πάρε μια γεύση:

Είμαι σίγουρη, όμως, ότι θέλεις να μάθεις τί φορούσα τελικά εκείνη τη μέρα (ε;ε;). Θα λυθεί η απορία σου ευθύς αμέσως (μη τυχόν και δεν κοιμηθείς το βράδυ): 

Πρίν από μερικές μέρες χρησιμοποίησα το κυρίως κομμάτι του αλπακά με το οποίο είχα φτιάξει και την εσάρπα μου της προηγούμενης ανάρτησης. Αποφάσισα να φτιάξω μία φούστα φαρδιά, χρησιμοποιώντας κατά το δυνατόν περισσότερο από το ύφασμα, ώστε να φαίνεται όλη του η χάρη και η ομορφιά (είναι πολύ χυτό ύφασμα, και κάνει ωραίους κυματισμούς και χρωματισμούς με το φως). Η αρχική μου ιδέα ήταν να φτιάξω μία φούστα όπως η περυσινή κόκκινη (είχε γίνει με ίδιο ύφασμα), αλλά μου φάνηκε υπερβολή, να έχω δύο σχεδόν ίδιες φούστες, και μάλλον ανέμπνευστη. Έτσι, κατέληξα σε μία φούστα με πολλές πιέτες. Μέτρησα, σημάδεψα, δίπλωσα, στερέωσα, σιδέρωσα, και όταν τελείωσε η φούστα και τη δοκίμασα για να διορθώσω το στρίφωμά της και να την κοντύνω (το ασφαλές μήκος για μένα είναι στο γόνατο), μου φάνηκε όμορφη έτσι, πιο μακριά. Ακολουθώντας και τη συμβουλή της φίλης μου της Κυριακής, είπα ότι θα εγκαταλείψω την ζώνη της άνεσής μου, και θα τη φορέσω για λίγο έτσι, μακριούτσικη, με τη λογική ότι αν δε μου άρεσε έτσι, θα την κόνταινα έτσι κι αλλιώς. Αλλά τελικά μου άρεσε, και την κράτησα έτσι. Μάλιστα, δεν την στρίφωσα καθόλου τελικά, καθώς το κομμάτι του υφάσματος που χρησιμοποίησα ήταν το τελευταίο του ρολού, και ήταν από μόνο του σαν στριφωμένο. Ακόμα καλύτερα, δηλαδή: λιγότερη δουλειά για μένα! Yay!

♥

Πολυτέλειες

Θα πάρω τα πράγματα από την αρχή: Πριν από κανένα τρίμηνο έλαβα ένα email από μία γλυκητάτη δεσποινίδα, τη Marie, η οποία με ρωτούσε αν ήθελα να μου στείλει μία γαρνιτούρα δαντέλας (έτσι λέγεται το lace trim;), την οποία θα μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω όπως μου κατέβαινε. Α, ξέχασα να αναφέρω ότι η δαντέλα αυτή ήταν vintage (ουάου). Ήθελα; Αν ήθελα, λέει!!

Το εγχείρημα περιελάμβανε και άλλες εφτά κοπέλες από όλο τον κόσμο, για τις οποίες το υλικό και οι οδηγίες ήταν ακριβώς οι ίδιες. Πόσο ωραίο αυτό! Όπως καταλαβαίνεις, ενθουσιάστηκα από το διεθνές του θέματος, αλλά και την πρόκληση του πράγματος, χτυπούσα παλαμάκια τα χεράκια και χοροπηδούσα σαν το κατσίκι από δω και από κει.

Η Marie, αν θες να ξέρεις, είναι μία αξιαγάπητη κοπέλα, γλυκούλα και ομορφούλα, η οποία έχει το μπλογκ A Stitching Odyssey, στο οποίο καταγράφει τις περιπέτειες και τα αποτελέσματά της στη ραπτική, και τώρα τελευταία και στην πλεκτική. Να πας οπωσδήποτε από εκεί, και να δεις μαζί με το πρότζεκτ και τα υπόλοιπα πονήματά της, που είναι όλα χαριτωμένα και πολύ κοριτσίστικα.

Πολύ νερό κύλησε από τότε στο αυλάκι (περίπου), και για πολλές εβδομάδες δεν είχα σκεφτεί τίποτα που να αξίζει να το φτιάξω, να αναδεικνύει την δαντέλα που ήταν ο πρωταγωνιστής, και να είναι και πρωτότυπο. Θέλω να πω, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι να ράψεις την δαντέλα στο στρίφωμα μιας φούστας, ή μιας μπλούζας ή στο ντεκολτέ της. Αλλά αυτά είναι λίγο ως πολύ αναμενόμενα. Ήθελα μία ιδέα που να κάνει "κλικ!" όταν πέσει στο τραπέζι, και αυτή η ιδέα δε μου ερχότανε, να πάρει. Έπρεπε να σκεφτώ έξω από το κουτί, που λένε και οι φίλοι μας οι αγγλόφωνες. Και οι μέρες περνούσαν...

Ώσπου μία μέρα, συζητώντας το με τη φίλη μου την Κική (η οποία είναι γκουρού σε θέματα στυλ και αισθητικής), μου πρότεινε να φτιάξω ένα-τύπου-κασκώλ, το οποίο να έχει ραμμένες επάνω του λωρίδες υφάσματος μαζί με τη δαντέλα.  Αυτό ήταν. Κλικ, μπαμ, αλακαζάμ! Βρήκαν όλα τη θέση τους. Γι' αυτό λένε ότι μία ιδέα αξίζει πολλά. Όλα τα άλλα αποδείχτηκαν εύκολα.

Στρώθηκα, που λες, η καλή σου στη δουλειά, και έκοψα δύο ορθογώνια κομμάτια υφάσματος (το οποίο πήρα από τον Ιχτιάρογλου όταν η Marie μου πρωτοέστειλε την δαντέλα, και το οποίο δεν ήξερα τότε τί θα το κάνω, απλώς μου άρεσε ο συνδυασμός των χρωμάτων), με διαστάσεις περίπου ένα μέτρο επί 30 εκατοστά το καθένα. Στο ένα από τα δύο κομμάτια έραψα εναλλάξ (με ραφή ζιγκ ζαγκ) στενές και λίγο μακρύτερες λωρίδες από το ύφασμα, τις οποίες δεν έκοψα με το ψαλίδι, αλλά τις έσκισα με το χέρι, γιατί ήθελα να ξεφτίζουν, και τις λωρίδες της δαντέλας. Α, και επειδή το ύφασμα είναι αλπακάς με λίγο μετάξι, γυαλίζει πολύ όμορφα με το φως, και κόβοντας τις λωρίδες σε διαφορετική κατεύθυνση από αυτή του κασκώλ, το φως αντανακλάται διαφορετικά και κάνει πολύ ωραίο εφέ. 

Για να μην τα πολυλογώ, η σύλληψη ήταν ότι έπρεπε να φτιαχτεί κάτι που να μην είναι τέλειο ή επιτηδευμένο ή συμμετρικό, αλλά κάτι άνετο, ζεστό, και ταυτόχρονα πολυτελές, κομψό και ασυνήθιστο.

Νομίζω πως το πέτυχα. Για δες κι εσύ:

Υ.Γ.: Απ' ό,τι παρατήρησες, οι φωτογραφίες αυτή τη φορά είναι πολλές, και το χρωστάω και αυτό στην αγαπημένη μου Κική, η οποία ξόδεψε χρόνο, κόπο, φαιά ουσία και παραχώρησε και το σπίτι της και τα κοσμήματά της και όλα, για να κάνω εγώ ό,τι γουστάρω. Ευχαριστώ πολύ, Κυριακή!

♥

Σαν τα χιόνια

Γιούχου. Είμαι κι εγώ εδώ, δεν πιστεύω να με ξέχασες. Χρόνια πολλά!
Ναι, ναι, το ξέρω, λίγο ξεχάστηκα, αλλά φταίει κατά πολύ και το γεγονός ότι τώρα το χειμώνα νυχτώνει πιο νωρίς, και δε μπορώ να φωτογραφίσω τα πονήματά μου. Τέλος πάντων.
Στο ψητό, λοιπόν: πριν από ένα χρόνο ακριβώς (πλάκα πλάκα), είχα ανεβάσει αυτό το παλτουδάκι, για το οποίο είχα αγοράσει ύφασμα, το είχα ράψει, αλλά δεν το είχα φοδράρει (η γνωστή πικρή ιστορία της φόδρας). Μέχρι να αποφασίσω να το ολοκληρώσω, πέρασε ο χειμώνας, ήρθε η άνοιξη, παλτό ακόμα γιοκ, αλλά έφτιαξα αυτό το μαντώ, το οποίο πολύ το φόρεσα, και γενικώς το φχαριστήθηκα. Ορμώμενη από την επιτυχία του μοντέλου, και παίρνοντας θάρρος, μάζεψα την υπομονή μου και τα κουράγια μου, και ανέσυρα από τη λήθη που το είχε καταπιεί το αφοδράριστο μαύρο μου παλτό. Και το φοδράρισα, με μία φόδρα ροζ, για να μην ξεχνάμε και την χαριτωμενιά μας εσωτερικώς (μπάτμαν απ' έξω, μπάρμπι από μέσα). Συνολικά, τώρα που το σκέφτομαι, το πατρόν αυτό το έφτιαξα τέσσερεις φορές (δύο για τα εξωτερικά ενδύματα, και άλλες δύο για τις φόδρες τους). Φτούρησε το πατρόν, δε λέω.
Για να μην τα πολυλογώ, που λες, δεν άντεξα, και αυτή τη φορά δεν παρέλειψα το μπροστινό φρουφρού του πατρόν, το οποίο έκανα από ένα ασπρόμαυρο σατέν. Το οποίο σατέν με τη σειρά του, το έχω ξαναχρησιμοποιήσει, στο μικρό μαύρο μου φόρεμα (εδώ), στις τσέπες και στο ρέλι του στριφώματος. Στις τσέπες το ξαναχρησιμοποίησα και στο παλτό. Οι γνωστές χαριτωμενιές, τί να πεις. Δε μπορώ να τις αποφύγω.
Με αυτή την ανάρτηση, που λες, θα αποχαιρετήσω το 2012, και θα ευχηθώ να έχουμε όλοι μία καλή χρονιά, με υγεία και τύχη!!!

*Ευχαριστώ πολύ την Έπη, τη φωτογράφο μου για σήμερα, που αψήφησε γενναία το κρύο και βγήκε μαζί μου έξω!
♥

Πώς σου παν' καλέ τα μπλε

Είχα από καιρό στα συρτάρια μου ένα ύφασμα μπλε, το οποίο το είχα πάρει σε κάποια στιγμή από τα αδειάσματα της ντουλάπας της μαμάς μου. Το ύφασμα πρέπει να προορίζονταν κάποτε για ποδιά σχολική, γερό και κάπως σαν καραβόπανο ή σαν εργατικής φόρμας. Ποιός ξέρει από πού (επειδή η μαμά μου δεν ράβει). Τέλος πάντων.
Η αλήθεια είναι ότι πρώτα έπεσα πάνω στο πατρόν, και μετά σκέφτηκα το ύφασμα. Το πατρόν, λοιπόν, είναι της εταιρείας Deer and Doe, η οποία είναι γαλλική, και έχει λίγα μεν, πολύ όμορφα πατρόν δε- βασικά, θα μπορούσα να φορέσω όλα τα μοντελάκια της. Διάλεξα, όμως, για αρχή το πανοφώρι Pavot, και το παρήγγειλα (ήρθε μόλις σε πέντε μέρες από τη Γαλλία).
Αρχικά, μου άρεσε πολύ η φωτογραφία του και έτσι ακριβώς όπως το έφτιαξαν αυτοί, αλλά είχα ένα πρόβλημα: έχω να βάλω μπλε ρούχο εδώ και δέκα χρόνια τουλάχιστον. Για κάποιο λόγο το μπλε και το καφέ έχουν φάει χι ολοκληρωτικό από την γκαρνταρόμπα μου. Αλλά μου άρεσε τόσο το στυλ του, που είπα ότι θα το δοκιμάσω. Το καλό είναι ότι το πανοφώρι αυτό δεν είναι απαραίτητο να φοδραριστεί- ξέρεις τώρα πόσο τις βαριέμαι τις φόδρες (αν και το φαντάστηκα με μία φόδρα εμπριμέ, αλλά μετά μου πέρασε, γιατί υπερίσχυσε η βαρεμάρα).
Το πατρόν σου, που λες, αφού το παραγγείλεις από την Deer and Doe, έρχεται με ένα βιβλιαράκι οδηγιών, το οποίο δεν έχει πολύ αναλυτικές οδηγίες, βέβαια, αλλά επειδή είναι απλό στην κατασκευή του το ρούχο, ε, βγάζεις άκρη. Α, και είναι στα γαλλικά. Μόνο. Και πάλι, ευτυχώς που έχει και εικόνες στις οδηγίες. Το θέμα είναι ότι βγήκε χωρίς προβλήματα. Έκανα και ένα δοκιμαστικό, αμ πώς, με ύφασμα που είχα άχρηστο, και είδα ότι μου ήταν εντάξει. Είχα το κλασικό πρόβλημα της ψηλής μέσης, αλλά το αγνόησα επιδεικτικά-(ελπίζω πως) δε φαίνεται και πολύ, βαριόμουνα να κάνω διορθώσεις στο πατρόν.
Επειδή ήθελα να το περιποιηθώ το ρουχαλάκι, πριν ξεκινήσω να το ράβω, γάζωσα με ζιγκ ζαγκ την περιφέρεια όλων των κομματιών (αυτό ήταν λίγο σπαστικό και χρονοβόρο, αλλά απαραίτητο, δεδομένου ότι δεν θα έβαζα φόδρα). Και για να μην είναι σκέτο μπλε, από τη μέσα μεριά, στον ποδόγυρο, στα μανίκια και στην τσέπη έραψα με το χέρι μία τρέσα από δαντέλα, οι γνωστές χαριτωμενιές μου. Και ρέλιασα με ένα μπλε σκούρο ρέλι όλη τη φάσα μπροστά και πίσω από το λαιμό. Κουμπιά δεν έβαλα, διότι δεν βρήκα κανένα που να μ' αρέσει. Αν δε βρω κανένα που να μ' αρέσει τρελά, θα βάλω τα πιο απλά που θα βρω. Σε μπλε ή σε εκρού.
Το αποτέλεσμα μου αρέσει πολύ, είναι ακριβώς το στυλ που θέλω να φοράω, και ακριβώς το στυλ που δε βρίσκω να αγοράσω στα μαγαζιά. Και για να τιμήσω την επαναφορά του μπλε στην γκαρνταρόμπα μου, πήρα και ένα μπλε κοτλέ παντελόνι, και σκέφτομαι και ένα γκρι, κοτλέ κι αυτό, που είδα στα h&m.
Αυτά. Νομίζω, τελικά, ότι θα πάρω κι άλλο πατρόν από αυτήν την εταιρεία, είμαι πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα. Την άνοιξη τώρα, μάλλον.

Σταυρωμένα χεράκια, σαν καλό κοριτσάκι:
Άμα δεν κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, θα πας εκεί που κοιτάς:

Δες ρέλι, δες τσαχπινιές!
Θέλει σιδέρωμα για να στρώσουν τα στριφώματα των μανικιών, το ξέρω.
Τσέπη άδεια, αλλά με δαντελένια τρέσα:

♥

Το Πείραμα της Θεσσαλονίκης

ΟΚ. Ήγγικεν η ώρα για το δεύτερο κύκλο των σεμιναρίων του Πειράματος.
Τα νέα είναι τα εξής: Πρώτον, το Πείραμα μεταφέρθηκε και φιλοξενείται πλέον από το Ψυχολογία-Τέχνη, στο κέντρο της πόλης (Παύλου Μελά 38, στον τρίτο όροφο), σε ένα υπέροχο διατηρητέο κτίριο, με ωραίες αίθουσες ψηλοτάβανες, ευάερες, ευήλιες, με γύψινα διακοσμητικά και λοιπά ωραία.
Δεύτερον, υπάρχουν νέα σεμινάρια που μπορείς να παρακολουθήσεις, όπως η ζωγραφική, η κηροπλαστική, τεχνικές nail art, ο σχεδιασμός αντικειμένων (αυτό πολύ με γαργαλάει εμένα), αλλά και πολλά από τα παλιότερα, όπως η ψηφιακή φωτογραφία, τα τμήματα ντοκιμαντέρ, μοντάζ, σεναρίου, σαπωνοποιίας, χειροποίητου κοσμήματος και δε συμμαζεύεται. Σ' αυτό το "δε συμμαζεύεται" περιλαμβάνεται και ο τέταρτος κύκλος των σεμιναρίων του Ράβε Ξήλωνε, το οποίο απευθύνεται σε αρχάριες (βασικά σε άσχετες) στη ραπτική, με εισηγήτρια moi (mais oui!), και στο οποίο θα μάθουμε όλα τα βασικά που πρέπει να ξέρεις για να ξεκινήσεις να ράβεις τα δικά σου ρουχαλάκια.
Αν σε ενδιαφέρει το όλον, μπες στο Πείραμα στο facebook, δες τις λεπτομέρειες της αναλυτικής παρουσίασης των σεμιναρίων, η οποία θα γίνει τη Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου στην Παύλου Μελά 38,
και, φυσικά, έλα!

♥